Integratie

Niet heel veel mensen op internet weten het. Maar ik heb een andere etnische achtergrond dan Nederlands….AAH. Ja ik weet het, je beeld valt in duigen, even bijstellen.

Hokjesdenken, daar zijn mensen heel goed in. Ze zien je en willen je het liefst in een hokje stoppen. Dat is veilig en fijn. Jij zit in dat hokje en zij weten (of denken te weten) wat ze van je kunnen verwachten en hoe jij gaat reageren op bepaalde situaties. Fijn. Mich in hokje 210. En blijf daar aub. Maar wat als jij je meer hokje 121 voelt? Hoe kom je van het ene hokje naar het andere hokje?

Wat onbeschoft eigenlijk, stel ik mij helemaal niet voor. Ik ben Mich, 29 jaar, geboren en getogen in Nederland maar mijn ouders zijn Aziatisch. Mijn ouders hebben mij zo Nederlands mogelijk opgevoed. Leer maar eerst Nederlands en goed functioneren in deze maatschappij, op zoek naar je roots kan altijd nog, maar je woont hier dus gedraag je maar zo Nederlands mogelijk. Dus zo vierden wij thuis, Sinterklaas, liep ik gewoon mee met Sint Maarten en maakte mijn moeder de helft van de week gewoon aardappels, groenten en vlees klaar. Ik werd op zo Nederlands mogelijke manier klaargestoomd voor de Nederlandse maatschappij.

Maar toch, hoe Nederlands je ook gedraagt, hoe goed je ook integreert, hoe goed Nederlands je ook kan spreken, hoeveel Nederlandse belasting je ook betaald. Je blijft dat Aziatische meisje. Als ik nieuwe mensen tegenkom, dan is binnen de eerste drie vragen die ze stellen. “Maarre, wat is je achtergrond?” Dan denk ik, is dat nu zo belangrijk?

Vroeger kon ik mij er druk om maken, maar nu geef ik er gewoon antwoord op. Als jij mij lekker in een hokje wil stoppen, dan doe je dat toch lekker. Heb jij mij weer ingekaderd, maar jij hebt geen flauw idee wat je in hebt gekaderd, want ik ben niet in te kaderen.

Twee voorbeelden van onnozele situaties.

Een paar jaar geleden kwam ik ergens binnen voor een bijeenkomst, mensen kenden mij niet. Voordat de bijeenkomst begon was er een buffet, ik ging zitten en een vrouw begint tegen mij te praten, ze vroeg wat ik dan ’s avonds at als ik thuis kwam. Ik vertelde dat ik een vrij gevarieerd eetpatroon heb, dus het verschilt per dag. Toen kwam de vraag, “Maar eet jij dan ook weleens aardappelen?” Ik knikte. Ze ging verder “Daar kan ik mij nu helemaal niks bij voorstellen” Ik antwoordde met “Hoezo niet?” En toen kwam het briljante antwoord, “Ja jij bent niet Nederlands, nee ik kan mij er helemaal niks bij voorstellen.”

Situatie twee is recent, ik was in gesprek met een cliënt. Op een gegeven moment vroeg ze naar mijn etnische achtergrond, ik vertelde het. Ze zegt tegen mij “Oh mijn zoon is ook getrouwd met zo’n meisje” –zo’n meisje ook, die benoeming- “Ja, zij is heel lief en op de achtergrond, maar ik kan wel zien dat jij van een ander slag bent, want jij bent wat mondiger” ik bijt op mijn lip, want ik wil eigenlijk zeggen. “En u bent niet zoveel anders dan al die andere klagende bejaarden”

En weet je, afgelopen jaren ben ik eraan gewend, ik stoor mij er niet meer aan. Maar wel wordt je altijd erop gewezen, dat jij anders bent. Hoe je je ook aanpast, jij blijft het buitenlandse meisje.

Hoeray voor integratie!

6 gedachtes over “Integratie

  1. Dit herken ik zo goed! Ik kan me hier wel heel druk om maken, misschien komt het omdat ik nog wat jonger ben. Ik vind het zo erg dat mensen altijd willen weten wat mijn afkomst is, vooral omdat ik me gewoon een Nederlandse voel. Nooit sta ik erbij stil dat ik ‘anders’ ben, totdat de beruchte vraag komt.
    Misschien komt acceptatie met de jaren, maar nu vind ik de onterechte ingekadering pijnlijk en respectloos.

  2. Ik kan me nog herinneren dat ik heel verbaasd was in eerste instantie toen je me een foto stuurde :D en ik maar denken dat je blond was. whaha! maar goed, haarkleur is slechts een feit als je het mij vraagt. Voor mij dan? Oh ze is niet blond, ook goed, en we gaan weer over tot de orde van de dag…

    Ik denk dat je het er bij sommige mensen gewoon niet uit krijgt om in hokjes te denken. Ze zien het leven graag overzichtelijk en simpel, en iets anders is er niet. Ik ben Hollands dus ik ben aardappelen ofzo. Nou ja, die eet ik dan weer bijna nooit, dus ik voldoe dan ook niet aan mijn hokje. Shit!

    Het is wel iets voor mensen om over na te denken!

  3. Belachelijk is het. Niet alleen met achtergronden, met alles schijn je in een hokje geplaatst te moeten worden. Draag je hoge hakken dan ben je een slet, om maar te zwijgen over als je het toevallig nou eenmaal goed met mannen kunt vinden. Vrouwen met kort haar zijn lesbisch en mannen met gevoel voor mode homo. En zo kan ik nog wel even doorgaan…

  4. Door het gros van de mensen wordt je sowieso wel als “anders” gezien. Of je je nou zo door en door Hollands gedraagt of niet. Vaak is het onwetendheid (sommige mensen weten niet beter) en vaak ook vooroordelen (lees hokjesmentaliteit).

    Maar goed dit gebeurd overal ter wereld en niet alleen in dit kikkerlandje. Mensen beoordelen je onbewust toch op het eerste gezicht vooral op je uiterlijke kenmerken.

  5. Pingback: Opgroeien in een andere cultuur.. « Wat Je Zegt Ben Je Zelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s