Ondermijning van het gezag

Toe ik nog een klein Toetermuurtje was, zat ik op de middelbare school in de zelfde plaats als Anton Wachter, een personage van Simon Vestdijk uit de gelijknamige Anton Wachter-cyclus. Ik zat zelfs op de zelfde school, hoewel de naam van de school was veranderd van Rijks Hogere Burgerschool in Rijk Scholen Gemeenschap. Onze school lag tegenover het station, waar ik veel uren in de restauratie doorbracht. Iets wat ik vooraf altijd even aankondigde bij de docenten waarvan ik op dat moment les had. “Als u me zoekt, zit in aan de overkant hoor!” Dat vonden ze prima, ze zetten me present en spaarden zichzelf weer minimaal 20 minuten discussie in de les uit.

Om de hoek van de RSG zat een binnenvaartschool, waar matrozen werden opgeleid. Ze voeren regelmatig met sloepen door de singel. Over het spoor zat een LTS, een Huishoudschool en een opleidingsschool voor de politie. Over het spoor zat ook een dependance van onze school. In die dependance hadden voornamelijk de onderbouw en de mavo les, maar wij hadden er wiskunde en gym. Als je tussen twee lessen door van locatie moest wisselen, was het zaak om de fiets te pakken omdat je anders te laat kwam.

Je kon dan twee kanten langs: linksom was over een bewaakte spoorwegovergang waar de trein dus meestal arriveerde als jij net over moest. Dat kostte tijd. Rechtsom moest je over een kruispunt waar regelmatig door de apirant-agentjes werd geoefend in het regelen van het verkeer. Dat was mijn favoriete kant. Niet omdat het sneller was, want het zorgde juist voor meer oponthoud dan de spoorbomen die dicht waren. Nee, je kon die aspirantjes zo leuk pesten. Een beproefde methode was om zo dicht mogelijk langs de agent in kwestie te fietsen, zijn tenen ongeveer als draaipunt voor je bocht te gebruiken en dan in het voorbijkarren roepen dat je naar wiskunde moest en dat hij eigenlijk vreselijk in de weg stond. Dan nog even een dikke knipoog naar de instructeur die op de stoep stond te grijnzen, even bellen en ” tot volgende week!”  roepen.

Andere keren racete ik over de stoep, omdat ik er zogenaamd niets van snapte. Een keer bleek het een examen te zijn, waar ik dwars doorheen jakkerde. De examinator die riep nog vanaf de stoep:” Dit is….”  wat ik aanvulde met: “ondermijning van het gezag, meneer!”
De vaste instructeur lag achterover in de bosjes van het lachen toen ik dat riep. De volgende dag sprak hij me aan in de stationsrestauratie waar ik een kopje koffie zat te drinken. “Jij blijft er wel altijd beleefd bij, bij dat ondermijnen van het gezag” zei hij. ” Wanneer doe je eindexamen?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s