Keuzes

Mijn oprechte geloof is, dat je in je leven altijd keuzes kunt maken. Toch bestaan er gebieden waar je weinig keuze hebt. Zo ken ik iemand die op een dag zei: “Ik ben geboren in het verkeerde lichaam”. En ik ben er tot op de dag van vandaag van overtuigd dat je niet op een dag wakker wordt en tegen jezelf zegt: “Kom, laat ik eens tot één van de grootste taboe-groepen ter wereld gaan behoren, ik wordt transgender! Woeha en Jippie!!!” Nee. Hij had oprecht geen keuze.

Ik heb hem gevraagd wanneer dat nou begonnen was, dat gevoel verkeerd te zitten. Was er best nieuwsgierig naar. En hij vertelde me dat hij dat gevoel al vanaf zijn negende had, misschien zelfs wel eerder. Maar als hij naar poppen wees, als kleuter, begon zijn vader hem te kleineren, dus autootjes waren zijn enige speelgoed. Ook ging hij op voetballen, want dat hoorde in zijn gezin waar de macho-vader een dominante rol speelde. Op de basisschool speelde hij met de groep rauwdouwers, want dat paste hem wel. Maar hij voelde zich nooit thuis in zijn lichaam, schaamde zich voor zijn geslacht en verstopte zich waar mogelijk. Op de middelbare school, we spreken van eind jaren ’70, begin ’80, was androgyn zijn geen punt, als je van bepaalde muziek hield. Iedereen liep in wijde bandplooibroeken en grote bloezen van glimstof in het sub-cultuurtje waar hij zich in thuis voelde. Zijn korte haar liet hij lang groeien, ondanks het commentaar van zijn vader, dat hij wel een mietje leek. In reactie daarop smeet hij een glas cola tegen de muur stuk. Dat deden mietjes niet, dus pa was weer tevreden.

Na de middelbare naar de kunstacademie. Ook zo’n plek waar uiterlijk afwijken niet vreemd gevonden werd. Daar ontmoette hij zijn vriendin. Smoorverliefd. Dus het vrouwelijke gevoel stopte hij ver weg, omdat dat niet paste in haar beeld van hem. Hij ging spelen in een cross-over punkband, speelde in korte broek met ontbloot bovenlijf en schreeuwde zijn songteksten de zaal in. Heel mannelijk, allemaal. En het compenseerde het gemis. Tijdelijk… Na die academietijd verstopte hij zich in zijn atelier, zo ver weg mogelijk van de wereld. Trok stiekem vrouwenkleding aan en droomde weg. Zijn vriendin wist van niets. En dat moest ook zo blijven, want kind nummer één was op komst. En toen dat kind er eenmaal was, bleef hij zich thuis verstoppen voor de realiteit. Zijn vriendin werkte en verdiende voldoende voor het hele gezin. Een tweede zwangerschap volgde, maar eindigde (tot zijn stiekeme opluchting) in een miskraam. Maar toch werd zijn vriendin weer zwanger. En daar brak hij. Hij wilde geen hij meer zijn. En toen kwam het hoge woord er uit. En daarom ken ik iemand die op een dag zei: “Ik ben geboren in het verkeerde lichaam”. Ik was namelijk die vriendin. Nu al zo’n 11 jaar de ex-vriendin.

De weinige keuzeruimte die mijn “Ex-man die nu een ex-man is” ooit heeft gehad, was de keuze wanneer hij eindelijk de knoop door zou hakken en de weg in zou gaan die voor hem naar de ultieme wens zou leiden. Hij had kunnen wachten tot de kinderen groot waren en zijn moeder overleden zou zijn, maar dat heeft hij niet volgehouden. Ik heb alle begrip voor de keuze die hij heeft gemaakt, hoewel ik me niet voor kan stellen hoe het voelt om zo te zijn. Waar ik kwaad om ben geweest is het feit dat hij me nooit iets heeft verteld, want daarmee heeft hij mij een aantal keuzes ontnomen. “Wil ik wel kinderen met iemand die zo in elkaar steekt?” was een belangrijke vraag geweest in dat proces. Nu heb ik die kinderen wel en kan ik me niet voorstellen hoe mijn leven er anders had uitgezien en ben ik er dolgelukkig mee, dus achteraf pakt het goed uit. Hoewel mijn dochters wel een vader hebben waar ze geen papa tegen kunnen zeggen. En waarvan ze steeds aan anderen uit moeten leggen wie die mevrouw toch is. Misschien krijgen ze nog wel een keer een enorm loyaliteitsconflict. Maar daarvoor kun je gelukkig een hoop hulp vinden. Als ze een gaatje in een kies hebben, neem ik ze ook mee naar de tandarts, tenslotte. Ik heb mijn dochters ook heel veel ruimte gegeven om het contact met hun “vader” te blijven onderhouden. Omdat ik niet degene wil zijn die hen de keuzeruimte ontneemt. Nu bepalen ze zelf wanneer ze haar willen zien.

Al met al is het leven er niet simpeler op geworden, na dat moment dat iemand me vertelde in het verkeerde lichaam te zijn geboren. Maar wel een stuk fascinerender…

3 gedachtes over “Keuzes

  1. Indrukwekkend….
    Wat kun je het goed vanuit haar standpunt schrijven, ondanks jouw eigen rol en gevoelens in dit hele verhaal!!! Bewondering dat je zoveel afstand kunt nemen om je werkelijk in de gevoelens van die ander te verplaatsen.
    Ik kan me jouw frustratie ook heel goed voorstellen, zoals je al schrijft: had je alles geweten, had je (eventueel) andere keuzes kunnen maken en inderdaad, voor de kinderen zal dit ook niet makkelijk zijn. Toch is het uiteindelijk wel heel mooi dat je ex kan zijn wie zij wil zijn en zich niet langer hoeft te verstoppen.
    Het lijkt me een verschrikkelijk gevoel om letterlijk in je lijf ‘opgesloten’ te zitten.

    • Gek genoeg heeft het verstandelijk ongeveer 3 seconden geduurd om dit te accepteren. Alle puzzelstukjes vielen in één klap op hun plek en ik kon met mijn brein alles plaatsen en ook accepteren. Misschien wel makkelijker dan wanneer je een partner aan een ander verliest. Dit had niets met mij te maken. Maar mijn gevoel was er niet zo snel uit. Een heel primitief deel van mij schreeuwde: “Geef mij maar een mes, dan snijd ik het zaakje er zelf wel even af…!” Al met al heeft dat ook niet zo lang geduurd. Uiteindelijk heeft ieder mens recht op geluk. En dat is bij mij een heel diep geworteld gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s