Aangenaam

Hoi, ik zal me even voorstellen.

Ik ben Sandra, ik ben 20 jaar jong en ik woon in een klein stadje dat nog net in Nederland ligt. Het ligt tegen de grens van België aan. En het is de laatste halte met de trein voor je Zeeland binnenrijdt. Je begrijpt dat dit deprimerend is.

Vooral voor iemand zoals ik. Dit snap je waarschijnlijk niet want je hebt geen idee wie ik ben. Je kent mij niet, net zoals ik jou niet ken. Maar je weet waarschijnlijk wel dat iedereen is weggelegd voor iets. Nou, ik ben niet weggelegd om hier te leven, wonen en sterven. Echt niet. Maar helaas is het voor nu niet anders.

Oh ja, ik ben een groot fan van hip hop. Niet alleen de muziek, maar de cultuur. Het intrigeert me. Het heeft me ontzettend veel geleerd en ik leer nu nog steeds. Soms moet je zoeken naar de boodschap. Vooral tegenwoordig moet je zoeken. Naar hip hop met een boodschap. En dat frustreert me soms.

Ik ben makkelijk gefrustreerd. Heel makkelijk. Ik word boos als ik een man een vrouw zie slaan. Ik word boos als ik iemand een kind zie slaan. Ik word boos als mensen heel hard praten in de trein als ik probeer te lezen. En ik word ook boos als ik mijn game verlies. Ik word heel makkelijk en snel boos. Misschien denk je nu: ‘Daamn, die chick is parra in haar hoofd! Helemaal gek.’ En misschien heb je ook wel gelijk. Maar ik ben ook heel erg, ontzettend, soms een beetje te eerlijk.

Ik heb eerlijkheid hoog in het vaandel staan. Een van mijn gezegdes is: ‘Liever eerlijk dan schijnheilig. Het feit dat jij schijnheilig bent gaat je niet naar de hemel brengen.’ Ik geloof hier ook heilig in. Voor mij is het belangrijk dat mensen zeggen wat ze vinden, denken en voelen. Ook als ik het er niet mee eens ben. Op die manier leren we elkaar namelijk kennen. Ik vind het prachtig om mensen te leren kennen.

Ik ben namelijk ook heel sociaal. Ik praat altijd met iedereen. In de bus met de chauffeur, op het station met een ander wachtend persoon, op een feestje met iemand anders die blijkbaar van dezelfde muziek houdt als ik… Iedereen. Dat vind ik leuk, ik leer daarvan. Ik leer wat mensen denken, hoe mensen denken. Maar waar ik op blijf stuiten is dat niemand hetzelfde denkt als ik.

Ik denk namelijk heel recht, zwart wit. Maar ook heel krom en grijs. Ik denk te veel en te weinig. Ik denk niet voor ik iets zeg, ik zeg het soms zelfs voor ik het denk. Een flapuit mag je me noemen. Dat vat ik niet eens op als een belediging. Ik weet dat het een valkuil is voor me, begrijp me niet verkeerd. Maar het is ook een van mijn grootste krachten. Net zoals het feit dat ik veel denk.

Ja, nu wordt het vreemd he? Ik zeg voor ik iets denk, maar ik denk veel? Als ik jou was zou ik mezelf afvragen: ’ Hoe dan?!’ Maar natuurlijk sta ik al op het punt dat uit te leggen. Ik praat namelijk heel veel en makkelijk, behalve over mezelf. Nu denk je natuurlijk ‘Ach wat een gelul. Je praat al de hele tijd over jezelf nu.’ En dat is waar. Maar het gaat nu niet over recente dingen. Of dingen die ik voel. Daar praat ik namelijk niet makkelijk over. Daar denk ik alleen veel over. Heel erg veel.

Wat ik eigenlijk dus wil zeggen met dit mooie stukje tekst, dat van de hak op de tak springt maar toch heel logisch in elkaar zit (al zeg ik het zelf) en daardoor mij heel goed weerspiegelt, is dat ik mezelf heel goed ken. Maar dat ik mezelf iedere dag weer een stuk beter leer kennen.

3 gedachtes over “Aangenaam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s