Niets bijzonders

Als kind was ik het beste meisje van de klas. Vaak haantje de voorste, altijd het snelst klaar met haar werk, zelden een fout in een dictee en afwisselend “verkering” met de twee leukste jongens van de klas. Ik was een baas avant la lettre en niemand kon mij iets maken. Ik kreeg een VWO-advies. Voor mijn ouders, die zelf MULO en LTS hadden afgerond, was dat heel bijzonder. Groot was dan ook hun verontwaardiging toen ik zei dat ik liever naar de HAVO ging. Ook de meester gaf aan dat ik mak-ke-lijk VWO aankon. Ik moest niet zeuren en gewoon een beetje ambitie tonen.

In 5 VWO bleef ik zitten, maar na zeven jaar had ik dan uiteindelijk toch dat papiertje op zak. Wat ik daarna wilde studeren, wist ik niet. Ik besloot een jaartje te gaan werken, tot groot ongenoegen van mijn vader. Als ik eenmaal zou gaan werken, zou ik namelijk nooit meer gaan studeren. Dat wist hij zeker. Na een jaar werken in een winkel wist ik nog steeds niet wat ik wilde, dus volgens traditie schreef ik mij in voor een studie Rechten. Dat had ook heel goed Psychologie kunnen zijn, maar ik had geen wiskunde in mijn pakket. En zo was ik de eerste in de familie die ging studeren. Best bijzonder.

Nu ben ik jurist. En hoewel ik van mijn directe collega’s de hoogst ingeschaalde en dus duurst betaalde ben, ben ik helemaal niet zo bijzonder goed in wat ik doe. Begrijp me niet verkeerd, ik doe mijn werk goed, maar ik zou veel meer kunnen. Rechter worden bijvoorbeeld. Maar dat doe ik niet. Steeds vaker wordt mij gevraagd waarom niet. Mijn standaard excuus – ik vind mezelf er nog te jong voor – is nog net niet belachelijk aan het worden. Ik ben namelijk al 38. De echte reden is dat ik een jaar bijzonder stevig aan de bak zal moeten en op twee momenten keihard afgeschoten kan worden. Ordinaire faalangst dus.

Ik kies er dus – ogenschijnlijk zonder probleem – voor om het middelmatige ambtenarenleven te leiden, maar een chronisch knagend gevoel van onbehagen is het gevolg. Vijf dagen per week mijn ding doen, weinig stress en als ik de deur op het werk achter mij dicht laat vallen, is het ook klaar. Absoluut middelmatig. Het zou allemaal geen ramp zijn, als mijn sociale leven enigszins bijzonder was. Maar dat is het niet. Ik doe namelijk niet zo veel en blink nergens echt in uit. Ik verdenk mezelf wel van muzikaliteit, maar speel bijvoorbeeld geen instrument. En ik neem ook geen initiatieven om het te leren. Sporten dan? Ha! Ik ben al jaren geleden (terecht) tot “ongeschikt voor teamsport” bestempeld en met fitness kan je niet winnen, dus dat is niet interessant. Ik weet van mezelf dat ik aardig kan schrijven, maar bijzonder hoogstaand is het allemaal niet. Maar buiten dat: schrijvers zijn aanstellers, daar wil ik helemaal niet mee geassocieerd worden. Ik heb overal een mening over, maar “iets in de politiek doen” lijkt mij verschrikkelijk.

Kortom: ik werk 40 uur per week, eet, slaap en kijk tv. Verder niets bijzonders.

Ik weet dat dit heel vreemd klinkt, maar helaas heb ik ook geen bijzondere (mode)ziekte, zoals ADHD, pleinvrees of een bipolaire stoornis. In ieder geval niets wat mij onderscheidt van anderen. Niets bijzonders. Onlangs heeft een vriend wel officieus de diagnose ADD gesteld, maar totdat hij mij een ingelijst artsendiploma toont, neem ik dat niet al te serieus. Net zoals de diagnose “autistisch” door mijn ex overigens.

De grootste doorn in mijn oog is echter mijn liefdesleven. Op enig moment heeft mijn hart besloten het hardst te vallen voor de emotioneel meest onbereikbare mannen, met alle gevolgen van dien. Ik moet en zal die onbereikbare binnenhalen, temmen en africhten. Die onbereikbare, die zo bijzonder is en waar zoveel moois en goeds in zit, ook al ziet niemand anders dat. Vervolgens draait het al heel snel allemaal alleen om hem, niet om mij en zelfs niet om ons. En dat gevoel wat je hoort te hebben als je verliefd bent, verandert van bijzonder in bijzonder kut.

Mannen die zich wel kunnen en willen geven, houd ik op afstand. Tuurlijk, ik wil ze wel “gewoon” als vriend, onder andere om te kunnen klagen over Meneer Onbereikbaar, maar een relatie…? Nee, man. Die vriendschappen kunnen lang goed gaan en dat was ook zo, totdat één van hen twee dagen geleden zei dat hij een alles-of-niets-man is en aangaf dat hij helemaal niet geïnteresseerd is in enkel vriendschap met mij. En o ja, dat ik het vast wel zou begrijpen als hij mij uit zijn contactpersonenlijstje zou knikkeren. Toch?

Ik was in shock. Niet vanwege zijn gevoelens voor mij – want daar was ik stiekem best wel van op de hoogte en die gevoelens waren stiekem zelfs ook wel een heel klein beetje wederzijds – maar vanwege zijn bikkelharde opstelling. Sinds wanneer is vriendschap geen optie meer? Had ik hem niet gesteund toen zijn moeder laatst overleed en hem een slaapplaats aangeboden toen hij die nodig had? Ben ik als vriendin misschien gewoon niet bijzonder genoeg? Hij weet het niet, maar hij heeft mijn hart met deze actie in 1000 kleine stukjes gebroken en ik zit er al twee dagen doorheen.

Ondertussen is Meneer Onbereikbaar al dagen zijn bijzonder onbereikbare zelf. Hij mist me, pingt ‘ie. Maar als dat echt zo is, waarom zie ik hem dan niet alles op alles zetten om bij mij te zijn? Al is het maar voor even. Mijn hoofd weet natuurlijk best dat dit zo niet gaat werken, maar mijn hart is nog niet zo ver. Dat is sowieso nog aan het genezen van die andere klap.

Ik heb tegen je gelogen: ik heb wel degelijk een ziekte. Ik lijd namelijk aan het Carrie Bradshaw Syndroom en Meneer Onbereikbaar is mijn Mister Big. Maar of dat mij nou onderscheidt van heel veel andere vrouwen…? Misschien moet ik maar eens virtuoos piano leren spelen. Of rechter worden. Of beide: dat is ook heel bijzonder!

Een gedachte over “Niets bijzonders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s