Only the good die young

Ik heb een vriend. Of beter gezegd ik had een vriend. Soms gaan dingen niet zoals je hoopt dat ze gaan.

Mijn vader had een restaurant. Een leuk restaurantje in een leuk dorpje. Het team bestond uit twee Egyptische koks en één Marokkaanse hulpkok. In de weekenden werd dit team versterkt door een andere Marokkaanse afwashulp/hulpkok, die een neef was van de eerste Marokkaanse hulpkok. Niet geheel vreemd. Uiteindelijk zijn het allemaal neven van elkaar. De afwashulp/hulpkok, die Massaoud heette, studeerde nog. Wat hij nou precies studeerde was ons allen een raadsel, maar hij studeerde. Zijn neef, die Hassan heette, studeerde niet en werkte fulltime bij mijn vader. Het waren harde werkers. Op de zaterdagavonden trok Massaoud zijn merkblousje en stoere jeans aan en ging hij het nachtleven in. Ik bewonderde Massaoud. Hij had mooie kleding en sjanste met blonde meisjes met grote borsten. Ik was 14 jaar en hoopte dat ik later net als Massaoud zou worden. Ik had van Massaoud zijn mobiele nummer gekregen. Als ik ruzie kreeg, waar dan ook, kon ik hem bellen. Ik heb nooit gebruik hoeven maken van dat aanbod. Ik was een nerdje en maakte geen ruzie. Het voelde wel veilig. Ik had Massaoud mijn grote broer gemaakt. Ik zag de 10 jaar oudere Massaoud, die stoer was, meisjes had, uitging en dure merkkleding droeg als mijn held.

Massaoud werkte ongeveer een jaartje bij ons toen hij op een dag huilend binnen kwam. Het was vreemd om mijn held te zien huilen. Een jongen die bij de stoerste jongens van Nijmegen hoorde huilde toch niet? Ik wist niet waar ik moest kijken. Massaoud sprak met mijn vader aan een tafeltje, en na een kort gesprek stond hij op. Hij gaf mij een hand en zei iets in het Araberbers tegen mijn vader. Ik verstond het niet. Ik sprak geen Arabisch, en al helemaal geen berbers. Massaoud vertelde dat hij met spoed naar Marokko ging. Hij zou over twee dagen vertrekken, maar hij zou nog even langs te komen om te vragen welk cadeautje ik uit Marokko wilde. Hassan stond in de keuken en kon niet mee naar Marokko. Hassan had ook tranen in zijn ogen en kreeg van mijn vader ook vrij. Ik vroeg aan mijn vader of ik met Massaoud en Hassan mee mocht gaan. Mijn vader zweeg. Dat was voldoende antwoord voor mij. Ik mocht niet mee. Massaoud en Hassan namen afscheid van mijn vader en het andere keukenpersoneel en liepen samen weg. Ik zag dat Massaoud weer begon te huilen. Ik vroeg aan mijn vader waarom Massaoud moest huilen. Wederom zweeg mijn vader. Ik moest mijn mond houden, begreep ik hier uit. Ik deed dat dan ook. De volgende dag hoorde ik van mijn moeder dat de vader van Massaoud was overleden. Massaoud vloog op dinsdag naar Marokko, omdat zijn vader in een dorpje nabij Nador begraven zou worden. Ik moest ook huilen. Ik dacht daarmee het verdriet van mijn held te verzachten. Mijn moeder troostte mij en vertelde dat Massaoud nog langs zou komen vandaag. Mijn vader zou Massaoud geld meegeven wat hij kwam ophalen. Het was dus zeker dat hij langs zou komen.

De hele maandag was ik zenuwachtig. Op school was ik onrustig en niet bij de les. Ik moest denken aan de vader van Massaoud. Ik kende de vader van Massaoud niet. Uit de verhalen die ik van mijn vader en Hassan had gehoord moest het een lieve man zijn. Een heel lieve man. Only the good die young. Aan het begin van de avond kwam Massaoud. Hij was minder verdrietig dan de dag ervoor, leek het. Hij kon in ieder geval af en toe lachen om de slechte grappen van Hassan. Massaoud vroeg mij wat ik wilde hebben uit Marokko. Ik hoefde niets. Ik wist het niet. Ik haalde mijn schouders op en keek naar mijn held. Hij zei: “Ik verzin wel iets, joh!” Massaoud en Hassan stonden op. Mijn vader wenste Massaoud en vroeg Hassan wanneer hij weer kon komen werken. Hassan zou de dag erna alweer kunnen werken, vond hij zelf. Op dinsdagochtend belde Massaoud nog naar mijn vader om hem te bedanken voor de steun en ook kreeg mijn vader bedankjes van de hele familie van Massaoud. Ik mocht nog even met Massaoud praten en wenste hem veel sterkte. Ik ging met een gerust hart naar school. Massaoud zou binnen twee weken weer terug zijn.

De zaterdag na het vertrek van Massaoud ging de mobiele telefoon van Hassan hard af. Mijn vader keek geïrriteerd om naar Hassan. Hassan moest het geluid van zijn mobiel afzetten tijdens werk. Hij riep een verontschuldiging naar mijn vader en zei dat het Marokko was die belde. Hassan liep naar buiten. Na een minuut of tien kwam Hassan teruglopen. Hij zag er uit als of hij enkele minuten daarvoor een spook had gezien. Hij riep mijn vader. Ze gingen weer samen aan een tafeltje zitten. Ik herkende de scene alleen er was een andere hoofdrolspeler. Ik kreeg een onheilspellend gevoel over mij heen en kon mijn ogen niet van het gesprek houden. Ik hoorde mijn vader tegen Hassan zeggen dat hij beter snel kon gaan. Ik vroeg aan mijn vader wat er was. Hij antwoordde weer niet. Ik keek hoopvol naar mijn moeder. Die haalde haar schouders op. Ze wist het ook niet. De meeste gasten hadden het restaurant verlaten en mijn vader riep mij. Ik mocht ook aan dezelfde tafel zitten als waar Hassan en Massaoud voor mij hadden gezeten. Ik zat op dezelfde stoel als Massaoud. Mijn vader had ook tranen in zijn ogen. Hij begon zijn verhaal met de mededeling dat Massaoud niet meer terug zou komen uit Marokko. Massaoud had zijn neven willen trakteren op een diner bij een goed restaurant. Op een donkere vrijdagavond vertrokken ze vanuit het dorpje naar een goed restaurant in het Rifgebergte. Op een smal bergweggetje is het mis gegaan. De auto waar Massaoud inzat is tegen een auto aangereden en van de berg gevallen. De bestuurder van de andere auto bleek maar één licht te hebben en dronken te zijn. Op de donkere bergweg had de bestuurder van de auto waar Massaoud in zat niet door dat een auto hem tegemoet kwam rijden. Hij dacht dat het een motor of scooter was. De dronken bestuurder in de andere auto was te dronken om nog te kunnen uitwijken en daarop volgde het ongeluk. Het ongeluk waarbij mijn broer, vriend en held Massaoud om het leven kwam. Ik huilde niet terwijl mijn vader het verhaal vertelde. Ik had het gevoel dat iemand mijn keel dicht kneep. Eventjes wist ik niet wat ik moest doen en ik werd licht in mijn hoofd. Ik dacht aan zijn moeder, broers en zussen. Ze gingen naar Marokko om een dierbare te begraven en verliezen daarbij nog een dierbare.

Only the good die young!

Een gedachte over “Only the good die young

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s