Een Bitter Geweten

Hebben jullie dat meegekregen? Dat die Derek Ogilvie ontmaskerd was?
Met als aanleiding dat een presentatrice in de zaal ging zitten en de man liet “communiceren” met een niet-dode opa?

Om eerlijk te zijn vind ik bovengenoemde valstrik overbodig, want diegenen die deze openbaring nodig hadden om het vertrouwen in Derek te verliezen, hadden dat blinde vertrouwen in iets onnatuurlijks misschien nodig en dat betekende misschien meer dan de werkelijke integriteit van diegene die ze een vorm van rust gaf die ze nergens anders hebben kunnen vinden. Mensen die daadwerkelijk niet kunnen leven met het verlies, in de veronderstelling dat desbetreffende personen nog ergens waren. Die cruë, doch verzachtende illusie wegnemen…is de carrière van 1 man zo veel waard?

Vervolgens wordt er een reclame uitgezonden met een flauw, doch lichtelijk amuserend grapje er in verwerkt:

Beste Derek, zag je dit niet aankomen?

Objectief gezien, wordt een charlatan ontmaskerd, verliezen duizenden mensen zichzelf opnieuw in het verdriet van verlies,
maar gaan onder anderen een presentatrice en een thuisstudie-bedrijf er op vooruit (interesse in een cursus parapsychologie?). Emotioneel gezien, bouwen zelfzuchtige mensen hun succes op het verdriet en verlies van anderen.

En het erge is dat je hier niet bij stil stond. Geef het maar eerlijk toe, er is niks beschamends aan…zo zijn wij…mens. Wij zijn wel bewust van wat er gebeurt, maar dit doet ons maar heel even wat.
Daarna wordt het een document in de spreekwoordlijke stapel “globale vreselijkheden” die langzaam, ondanks het steeds weer groeiende aantal gevallen, steeds sneller zijn portie huisstof schijnt te vergaren.

Voorbeelden zijn er genoeg, maar ik betwijfel dat er geen enkel voorbeeld bij je is opgekomen tot nu toe. Neem nou zo’n voorbeeld en vraag jezelf af hoeveel invloed dit nou uiteindelijk op je leven uitoefent?
Sta je ermee op? Val je ermee in slaap? Maar belangrijker:zou je hetzelfde doen?

Ik betwijfel of je daadwerkelijk bereid zou zijn om je succes te bouwen op rouwende mensen, die er alles aan doen om een glimp op te vangen van het geluk dat zij ooit bezaten. Wat ik niet betwijfel, is dat je zeker je succes wel zou bouwen op het ontmaskeren van een charlatan.
zie je… dit is de mens… wij zijn bereid om alles van juist dat perspectief te bekijken dat ons het meeste schikt. En met een beetje geluk volgen anderen ons daar in.
Want hoe meer mensen wij kunnen overtuigen van de onschuldigheid of positiviteit van de gruweldaden die wij steeds maar blijven aandoen aan ieder die niet dicht genoeg staat voor ons om het bloed met onze maatpakken op te vangen, des te meer het bijna niks meer dan normaal lijkt om zo’n offer te brengen om er zelf op vooruit te gaan.
En om eerlijk te zijn is het niet erg, want dat is de mens.

Hoe graag je het ook wilt ontkennen, bij elke ramp die wij van het NOS journaal meekrijgen, is er een klein stemmetje in ons present dat zo zacht mogelijk fluistert: “Blij dat ik het niet ben”.

Om het vanuit een economisch oogpunt te zien is het eigenlijk een beetje slecht voor ons om ons te bekommeren om wat er buiten ons (zo vaak genoemde) kikkerlandje gebeurt. Want het bedrag dat jij schonk aan Haïti of giro 555, staat gelijk aan de waarde die jij hecht aan het medelijden dat je hebt voor wat je ziet, terwijl we buiten de daadwerkelijke momenten dat er om die “kleine” gift wordt gevraagd amper nadenken over wat we maanden terug gesteund hebben.

Niemand denkt graag na over deze gruwelijkheden en het liefst verdringen we het allemaal direct. Helaas bezit menselijkheid een zwakte: “Het Geweten”.

Alsof er een klein, iel mannetje versierd met een nette stropdas, hangend over de vele archiefkisten bijhoudt wanneer het weer eens tijd wordt om ceremonieel onze handen in onschuld te wassen tijdens een bijna gedwongen gedenkmoment. En des te harder dat stemmetje roept, dat we allemaal blij zijn dat wij niet diegenen zijn die getroffen zijn, des te harder wij ons daar schuldig om voelen.

Ik wil niet te morbide overkomen tijdens het schrijven van mijn debuut, maar dit is wat mij boeit, interesseert en misschien zelfs een beetje intrigeert. De onmenselijkheid van het “mens” zijn.

Bedankt

Ps: ik ben een reactie-giggolo

4 gedachtes over “Een Bitter Geweten

  1. Goedemorgen! Ja, ik heb het idd gehoord zeg! Ik was toch wel stomverbaasd, ook al had ik zelf wel vermoedens en waren er veel mensen die hem niet vertrouwden…..Ik vond wel dat hij dat hij dat met die kinderen aardig deed, dat hij daar goed mee om kon gaan. Maar goed, dan kon ook vooropgezet zijn misschien? Ik weet het niet, een belachelijk stomme zet van hem en recht zal geschieden! Maar ervan wakker liggen zal ik zeker niet……..

  2. Dat Derek Ogilvie en Char charlatans zijn, dat weet denk ik de hele wereld al jaren, ik denk dat inderdaad de wezenlijke vraag bij deze ontmaskering is, waarom men zo graag die doorgestoken kaart nog verder door wil steken. Mensen die waarde hechten aan de troostrijke gedachte dat opa, moeder, kind of zelfs ongeboren baby nog om ze heen zweven, die zijn er blijkbaar bij gebaat om naar dit soort media te luisteren. Dat verwoord je ook heel goed in je stuk.
    Mijn vraag is, wie er het meest gewetenloos is in deze opstelling: de journalist met de zogenaamde dode opa, of Ogilvie die met de nodige mensenkennis ingaat op dat wat de mensen dus heel graag willen? Dat er mensen zijn die hun geld kwijt willen aan een troostgoeroe als Ogilvie is inmiddels wel aangetoond. Ik voor mij heb geen cent over voor de ontmaskerende journalist, die “aantoont” wat ik altijd al wist. En mijn geweten roept wel met wie ik medelijden zou moeten hebben. in dit geval heeft mijn geweten het over “eigen schuld, dikke bult”….

  3. Derek vond ik op zich nog wel sympathiek overkomen, alhoewel het m.i. gewoon bs is wat hij verkoopt. Char was gewoon een engerd. Brrr.
    Maar goed, ik denk dat het goed is charlatans als deze te ontmaskeren. Staat er ook niet een beloning van 1 miljoen dollar te wachten voor de charlatan die kan bewijzen dat wat hij doet echt is (zoals die gabber die lepels buigt)?
    Maar goed, ik ben een scepticus en een cynicus, denk ik.

    • Maar Aagje, hebben de mensen die geloven in wat deze deze charlatans uitdragen dan geen recht op hun geloof? Ze geloven in iets wat je niet kunt zien, niet kunt aantonen, maar wat voor hen wel heel troostrijk en soms misschien beangstigend is.

      Klinkt een beetje als geloven in God….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s