4 mei

Ik ben geen herdenker op commando. Ik gedenk de mensen die ik wil herdenken op elk denkbaar moment. Ik bepaal. Maar nu is er een discussie gaande waar ik me groen en geel aan erger. Wie mogen we herdenken op 4 mei? Wat mogen we herdenken op 4 mei?

Daar start mijn spagaat. Lees verder

Advertenties

Ondermijning van het gezag

Toe ik nog een klein Toetermuurtje was, zat ik op de middelbare school in de zelfde plaats als Anton Wachter, een personage van Simon Vestdijk uit de gelijknamige Anton Wachter-cyclus. Ik zat zelfs op de zelfde school, hoewel de naam van de school was veranderd van Rijks Hogere Burgerschool in Rijk Scholen Gemeenschap. Onze school lag tegenover het station, waar ik veel uren in de restauratie doorbracht. Iets wat ik vooraf altijd even aankondigde bij de docenten waarvan ik op dat moment les had. “Als u me zoekt, zit in aan de overkant hoor!” Dat vonden ze prima, ze zetten me present en spaarden zichzelf weer minimaal 20 minuten discussie in de les uit. Lees verder

Herfst

De blaadjes vallen. Ze vielen laat, dit jaar. En ik moet zeggen dat ik er dit jaar ook niet veel last van had. Dat komt volgens mij doordat ik een aantal knoppen heb omgezet. Ik heb wat beslissingen genomen rondom mijn werk die me weer op gang brengen, ik heb wat beslissingen genomen rondom mijn gezondheid die me energie geven en al met al gaat het te goed met me om die weemoed te ondergaan die me anders altijd rond deze tijd van het jaar bekruipt. Lees verder

Jezus Krismus….

Weken voor de Kerst begint het al…als ik door het centrum loop en Mariah Carey brult door de winkelende massa dat “all she wants for cistmas, you is…”
Wat dat met mij doet? Rillingen over mijn rug, tintelingen in mijn handen, een lichte temperatuurverhoging en de neiging om heel hard “JEZUS KRISMUS, IS HET WEER ZO VER????” te roepen. Lees verder

Ik besta ook op zaterdag!

Ik heb het al eerder genoemd: ik werk in het onderwijs. En als docent besta je voor je leerlingen (hoe oud of jong ook) vooral op je werk. Als je eens een leerling buiten je werk tegenkomt, gaat dat meestal gepaard met lichte tot matige verwarring van de kant van de leerling.
Vooral toen ik nog in het volwassenenonderwijs werkte, vond ik het eigenlijk heel vervelend om deelnemers tegen te komen. Vooral omdat die me steevast uitnodigden om nou toch eens bij ze thuis koffie te komen drinken. Lees verder

Ja, zeg…

Ik ben moeder. Maar niet zo’n moeder die bij de minste of geringste scheet op de school van haar kinderen verhaal gaat halen. Alsjeblieft, bewaar me. Ik hou d’r niet van. Ik probeer mijn kinderen zolang dat haalbaar is altijd hun eigen kastanjes uit het vuur te laten halen, verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen zaakjes en voor zichzelf op te komen op een goede manier. En dat allemaal tegelijk.

Maar nu werd ik even heel primitief en oermoederig door het volgende voorval. Lees verder

Keuzes

Mijn oprechte geloof is, dat je in je leven altijd keuzes kunt maken. Toch bestaan er gebieden waar je weinig keuze hebt. Zo ken ik iemand die op een dag zei: “Ik ben geboren in het verkeerde lichaam”. En ik ben er tot op de dag van vandaag van overtuigd dat je niet op een dag wakker wordt en tegen jezelf zegt: “Kom, laat ik eens tot één van de grootste taboe-groepen ter wereld gaan behoren, ik wordt transgender! Woeha en Jippie!!!” Nee. Hij had oprecht geen keuze. Lees verder

Huwelijksaanzoek

Ik forens, naar mijn werk is het een half uurtje bussen. Dus ik sta elke ochtend “op de bushalte” om tien voor half 8.

Eergisteren dus ook. En terwijl ik daar stond, muziekje op mijn oren, blik op oneindig, zag ik in de marge van mijn blikveld een knul dralen. De knul liep wat om me heen te draaien, terwijl ik hem fanatiek stond te negeren. Mijn negeertactiek werkte niet, want na een paar minuten gedraai had hij schijnbaar genoeg moed verzameld om naar me toe te komen. “Hi” was de openingstekst. Ik had mijn muziekje nog aan, maar ik lees prima lip. En hij rekte de tekst ook nogal. Met zichtbare tegenzin trok ik één oordopje uit mijn oor, en keek hem vorsend aan. “Do you speak english?” vroeg hij. Lees verder

Kijken

Vandaag was het weer zo’n dag. Zo’n dag waarop mensen je naam op-gebruiken, voortdurend hoorde ik hem weer voorbij komen. Ik hoefde mijn kop maar buiten de deur van de werkkamer te steken, of er riep me weer iemand. Aan mijn eigen klussen kwam ik haast niet toe, ik heb de hele dag vriendelijk andermans problemen op lopen lossen, maar joh, daar kies ik zelf voor. Dus ik vind mij niet zielig. Ik werd er alleen wel moe van. En als ik moe wordt, straal ik iets ongenaakbaars uit. En dan ga ik op slot. En denken mensen dat ik chagrijnig ben. Goed afweersysteem, maar in mijn werk niet altijd even handig.

Lees verder

Verpakkingssadisten

In deze hectische tijden loop ik weer eens tegen een steeds terugkerende ergernis aan.
Het is net zo iets als lijden aan een te smal zelfbeeld en daardoor steeds weer tegen die zelfde punt van de tafel aan stoten. Daar heb ik ook last van, van een te smal zelfbeeld, maar daar gaat het nu niet over.
Wat ik bedoel is het feit dat als ik iets koop waar een verpakking omheen zit, ik minimaal 5 minuten binnensmonds vloekend zit te pielen om de verpakking open te krijgen.

Lees verder

Hand

Jaren geleden gaf ik NT2lessen, Nederlands als tweede taal, toen nog een belangrijk (en verplicht) deel van de inburgering. Ik gaf les aan een groep mannen, die eigenlijk al bijna klaar waren om de arbeidsmarkt op te gaan. Bij de eerste bijeenkomst stond ik bij de deur van het lokaal klaar om ze te ontvangen, stelde me aan ze voor en gaf ze een hand. Ik was verbaasd en een beetje gebelgd dat één van hen mij geen hand wilde geven. Heb van mijn verbazing een beetje, en van mijn gekrenkte trots niets laten merken, met in mijn achterhoofd: “De man zal er zijn redenen wel voor hebben”.  Na deze lesochtend had ik ’s middags nog een groepje inburgeraars, waarbij ook de Imam van de Turkse moskee zat, één van mijn meest fanatieke leerlingen. Aan hem heb ik gevraagd wat voor redenen iemand kon hebben om een vrouw geen hand te willen geven. Hij heeft het me uitgebreid uitgelegd en ik begreep dat mij een hand geven voor deze man veel ver-strekkender gevolgen zou kunnen hebben dan het voor mij had, als hij mij geen hand gaf. Dus ik kon me er bij neerleggen en mijn trots herstelde zich. Het was niets persoonlijks.

Lees verder