Self Destructive Little Girl

Ik was net 17 toen ik hem leerde kennen, een enorm knappe donkere man van 22. Gespierd, sterk en charmant. Zo enorm charmant! Ik was een onzeker meisje dat al te veel klappen had gehad in haar korte leventje. En hij kwam mij redden, zo voelde het in ieder geval. Ik zwichtte vrijwel meteen hij gaf de me aandacht die ik al die jaren daarvoor zo ontbeerd had. Hij gaf me cadeautjes en nam me mee uit. Hij was lief voor me, tot op het zoete af. Bij hem voelde ik me veilig, zo veilig dat ik binnen no time bij hem was ingetrokken. Ik was al meer dan een jaar uit huis toen, eerst woonde ik in een pleeggezin en van daaruit was ik terecht gekomen op begeleid kamerwonen (de naam doet vermoeden dat we daar begeleiding kregen maar ik werd aan mijn lot overgelaten).

Maar oké binnen een paar weken trok ik dus bij hem in, mijn grote sterke stoere redder. En hij bleef lief en ik bleef (dacht ik toen) verliefd, hij zorgde voor me zoals niemand ooit voor me gezorgd had. Hij schermde me af, werd boos als een andere man naar me keek en sloeg dan wel eens iemand. Toen vond ik dat geweldig. Hij moest wel echt van mij houden als hij zo jaloers was dat hij voor mij met andere mannen op de vuist ging. In het begin gingen we nog uit en kon ik de kleding dragen die ik wilde. Dus korte rokjes of strakke jurkjes waren geen probleem. Maar mannen keken en hij werd woester en woester. Daarom besloot ik me iets anders te gaan kleden als we uit gingen, maar ook dat hielp niet. Want mannen keken niet alleen naar mijn rokjes. Hij gebruikte steeds meer coke wat hem steeds gekker maakte, hij werd extreem paranoïde.

Op een keer na het uitgaan kwamen we thuis, we woonden in een klein tweekamerappartementje in Eindhoven. Dat was de eerste keer dat hij zijn woede op mij richtte ik werd uitgemaakt voor hoer en alle andere kwetsende woorden die hij kon bedenken. Hij duwde me hardhandig op de grond en smeet alles wat hij kon grijpen in mijn richting, één van die projectielen brak de glazen tafel waar ik naast zat. De scherven vlogen mij om mijn oren het is een wonder dat ik niet ernstiger gewond raakte. Op een paar schrammen en snijwondjes na ben ik daar zonder kleerscheuren uitgekomen.

Ik heb toen hij sliep meteen mijn spullen gepakt en ben vertrokken, terug naar mijn moeder want die kamer had ik natuurlijk niet meer. Bij mijn moeder leefde ik vrij, ze had een vriend en was de meeste tijd daar te vinden. Ze had me niet gevraagd wat er gebeurd was, het kon haar weinig schelen denk ik. Hij stuurde kaarten volgeschreven met excuses, cadeautjes en bloemen. Ik leefde een paar weken als een vrije vogel, had een paar scharrels maar omdat ik me nog steeds zo verdomd onzeker voelde begon ik me wel weer aangetrokken te voelen tot mijn ex. Die scharrels gaven natuurlijk niet de mate van aandacht die ik van hem gewend was, wist ik veel dat zijn mate van aandacht ziekelijk was!

Toen hij na een paar maanden weer op de stoep stond en zei dat hij niet meer gebruikte en me nooit meer zo zou behandelen, ben ik gezwicht.

Dat ging goed zo goed dat we toen ik net 20 was zijn getrouwd. Hij was al die tijd attent, lief en zorgzaam geweest. Deed alles om mij aan zich te binden. Zonder dat ik het wist had hij mij inmiddels volledig afgezonderd. Ik kwam buiten mijn werk zelden meer buiten en ik had geen contact meer met mijn familie. Al was dat niet moeilijk want die relatie was toch al niet goed.

We verhuisden naar een mooi groot huis, hij werkte en ik werkte we hadden het goed. Op een gegeven moment werd me duidelijk dat zijn paranoïa weer de kop op kwam steken, hier had hij dus geen cocaïne voor nodig. Hij begon me te bellen op mijn werk, hierdoor raakte ik mijn eerste echte baan kwijt. Bij mijn volgende werkplek deed hij dit weer. Ook droeg hij me op een trouwfoto neer te zetten op mijn bureau want ik werkte met mannen die zouden dan zien dat ik getrouwd was. Ik mocht niet meer alleen naar mijn werk toe, hij bracht en haalde me, als hij later thuis was dan moest ik wachten. En ik had niet meer de beschikking over mijn eigen geld, hij opende een gezamenlijke rekening (want we waren toch getrouwd?) waar ik voor moest tekenen maar gaf mij geen pasje. Als ik een brood wilde kopen dan moest ik hem om geld vragen (niet dat ik dat vaak hoefde te doen want alleen naar de winkel gaan zat er ook zelden meer in). En ik liet alles gebeuren, achteraf snap ik mezelf niet maar alles sloop er in. Dit mechanisme van afhankelijk maken schijnt standaard te zijn in een agressieve relatie, zo ervoer ik later toen ik de verhalen van andere mishandelde vrouwen hoorde in de blijf van mijn lijf huizen waar ik daarna verbleef.

En toen kreeg ik mijn eerste klap, het bleef die eerste keer al niet bij één klap het waren er gelijk meer. Hij sloeg vaak en sloeg hard. Ik was een stuk kleiner en mager, hij groot en gespierd. Ik was zo bang van hem dat kan ik me nu niet meer voorstellen. Op sommige dagen werd ik aan mijn lange haren door het huis gesleept of urenlang vastgebonden in een stoel. Vaker dan ik kan tellen werd ik opgesloten in huis. Het huis had aan de achterkant een uitbouw van gewapend glas, ik heb daar nog een keer met een stoel tegenaan staan slaan om eruit te komen. Het huis was inbraakproof maar hiermee dus ook uitbraakproof! Nooit meer vergeet ik dat de buurman over de schutting keek en mij zag terwijl ik gebaarde dat hij me moest helpen of de politie moest bellen, hij ging gewoon weg. De wanhoop van dat moment is voor mij nu nog steeds voelbaar, want hij was steeds agressiever en gemener geworden rond die tijd. Het bleef ook al lang niet meer bij slaan alleen.

Op een dag toen ik in de auto zat rook ik een vreemde geur. De geur van gebrande coke, hij was dus gaan basen* nu. Dat verklaarde waarom hij met de dag wantrouwiger werd. Ik was bang steeds en altijd bang, bang om tegen iemand te vertellen wat er aan de hand was (zelfs toen mijn zus het me eens rechtstreeks vroeg) bang om iets verkeerd te doen of te zeggen, bang om rond te kijken in de winkel, bang om te lachen tegen de verkeerde, bang om te veel zout in het eten te doen, bang om zeepsop in het afvoerputje te laten, bang om te lachen om de grappen van zijn stiefvader, bang om me verkeerd te kleden, bang om het bang zijn… want al die redenen hadden bij hem al eens in woede doen uitbarsten.

De ergste afranseling, in ieder geval degene die mij de meeste schade toe heeft gebracht, kreeg ik een paar maanden voor ik vluchtte. Ik heb toen geprobeerd 112 te bellen, want niet zo makkelijk is als je onder zo’n dreiging gebukt gaat heb ik gemerkt, achteraf kwam ik erachter dat ik 221 gebeld heb. Hij liep schreeuwend achter mij aan, “ik zal zorgen dat je 112 nodig” hebt! En gaf me hierop een paar enorme trappen in mijn rug, zonder zich ergens voor in te houden. Mijn lijf voelde raar hierna, ik voelde meteen dat er iets niet goed zat. Nog nooit had ik zoveel pijn gehad, zo enorm veel pijn. Mijn hele onderlichaam leek in brand te staan en hij had net zo goed een paar messen in mijn rug kunnen steken op dat moment veel meer pijn had het niet kunnen doen. Ik kon niet meer lopen, maar hij belde geen dokter voor me. Na een tijd creperend van de pijn op de grond te hebben gelegen kreeg hij zijn spijtaanval (dat had hij altijd, inclusief krokodillentranen en hier en daar een gouden ketting). Hij tilde me toen naar bed. Ik heb 2 weken niet kunnen lopen maar mocht van hem niet naar de dokter en ik had ook geen telefoon. Hij melde me wel ziek op mijn werk zei hij.

Maanden later en nog meer klappen later heb ik eindelijk het lef gekregen om weg te gaan. Hij had kort daarvoor mijn nieuwe winterjas kapotgescheurd hij had het die dag op mijn garderobe gemunt (weer zo’n spijtcadeau hij gaf maar nam altijd weer terug). Want ook al droeg ik inmiddels alleen maar lange rokken het was nog niet goed. Dan maar met mijn lentejas de winterkou in! Als ik maar weg kon. Ik liep nog steeds moeilijk en had veel pijn maar ik wilde alleen maar weg… heel ver weg!

Ik kwam onder de blauwe plekken en kleumend van de kou aan op het station in Breda, waar mijn moeder op mij wachtte (ze had het nu wel begrepen). Hij zou de volgende dag voor de deur staan, zij stuurde hem natuurlijk weg. Natuurlijk volgden nu weer de kaarten en liefdesbrieven, maar gelukkig was ik nu sterker. Hierna heb ik in drie verschillende blijf van mijn lijf huizen gezeten, in drie verschillende steden,  maar hij vond me iedere keer. Hij wist me in ieder huis dat ik daarna woonde weer te vinden, stuurde zelfs nog brieven en kaarten toen ik vijf jaar later zwanger was van mijn tweede man. Hierna ben ik weer verhuisd met urgentie vanwege de stalking, kreeg een geheim adres en toen had ik pas rust.

NB. 1. Wat er met mijn rug aan de hand was weet ik pas sinds een paar maanden (ruim 15 jaar na dato) ik heb zwaar beschadigde zenuwen die worden nu platgespoten en nu heb ik eindelijk geen pijn meer.

*cocaïne roken met een pijp

Advertisements

7 gedachtes over “Self Destructive Little Girl

  1. Wat een ontzettend heftig verhaal! Ik kan jouw opmerkingen op Twitter tegen meiden die jong willen trouwen nu ook veel beter plaatsen. Eén ding vraag ik me af: je titel suggereert een beetje alsof je het over jezelf hebt afgeroepen, door zelfdestructief te zijn. Zie je dat ook zo?

  2. Ja dat zie ik zo, als ik een beter zelfbeeld had gehad dan was ik na die eerste escalatie nooit terug gegaan. Maar het heeft meerdere kanten, als mijn thuisbasis stabiel was geweest dan was ik nooit zover gekomen en als dat wel was gebeurd dan hadden ze me eruit gehaald (geen vent die aan mijn dochter zit!). Maar nee mijn moeder maakte zelfs mijn trouwjurk en betaalde de bruiloft ;-) En achteraf bezien is het enige dat ik wilde dat mijn ouders mij zouden zeggen “Ben jij nou gek! Je komt weer thuis wonen en gaat naar school jij!” Maar ik weet nu dat ze dat gewoon niet konden, ze waren teveel met zichzelf bezig.

  3. Tjonge…echt een verhaal om stil van te worden. Maar goed dat jij je niet hebt stilgehouden uiteindelijk!! Ik kijk ook vaak naar Dr. Phil, die heeft ook zo’n serie over mishandeling en dat heet: “End the silence on domestic violence”. Al die dingen die jij beschrijft, komen daar ook steeds stuk voor stuk in voor: het isoleren van het slachtoffer, de intimidatie, het totaal overheersen, de jaloezie….verschrikkelijk, wat moet jij je gevangen gevoeld hebben! En dan zo’n buurman, die jouw wanhoop letterlijk in het gezicht aankijkt….maar zich dan toch gewoon omdraait en NIKS doet!! Ik kan me daar helemaal niks bij voorstellen, hoe je iemand zo aan zijn lot kunt overlaten…

    Wat geweldig dat je pijn nu dan toch eindelijk weg is…..hoewel je natuurlijk veel te lang veel te veel pijn hebt gehad…. wat een lijdensweg heb je achter de rug!! Knap dat je er toch zo uitgesprongen bent, heel veel bewondering!

  4. Je had in elk geval wel voldoende zelfrespect om los te kunnen breken! Heel erg knap, ik heb van dichtbij gezien hoe moeilijk het is om niet steeds weer terug te keren in zo’n zieke relatie…
    Ik hoop dat je daar inmiddels zelf heel erg trots op bent, ik heb in elk geval erg veel bewondering voor alle vrouwen die zo’n soort situatie weten te doorbreken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s