Hand

Jaren geleden gaf ik NT2lessen, Nederlands als tweede taal, toen nog een belangrijk (en verplicht) deel van de inburgering. Ik gaf les aan een groep mannen, die eigenlijk al bijna klaar waren om de arbeidsmarkt op te gaan. Bij de eerste bijeenkomst stond ik bij de deur van het lokaal klaar om ze te ontvangen, stelde me aan ze voor en gaf ze een hand. Ik was verbaasd en een beetje gebelgd dat één van hen mij geen hand wilde geven. Heb van mijn verbazing een beetje, en van mijn gekrenkte trots niets laten merken, met in mijn achterhoofd: “De man zal er zijn redenen wel voor hebben”.  Na deze lesochtend had ik ’s middags nog een groepje inburgeraars, waarbij ook de Imam van de Turkse moskee zat, één van mijn meest fanatieke leerlingen. Aan hem heb ik gevraagd wat voor redenen iemand kon hebben om een vrouw geen hand te willen geven. Hij heeft het me uitgebreid uitgelegd en ik begreep dat mij een hand geven voor deze man veel ver-strekkender gevolgen zou kunnen hebben dan het voor mij had, als hij mij geen hand gaf. Dus ik kon me er bij neerleggen en mijn trots herstelde zich. Het was niets persoonlijks.

Lees verder