Na mijn eerste ‘avondje los’…

Jaren na mijn eerste ‘avondje los’ bereidde ik mij voor op mijn eerste schooldag op het MBO. Inmiddels genoot ik nog meer van mijn leven dan voorheen. Ik was 16 en dus volledig volwassen vond ik zelf. Ik leefde mijn leven met heel veel plezier. Ik ging overdag naar school en daarna ging ik met vrienden tafelvoetballen. In het weekend gingen mijn vriendinnen en ik het liefst drie avonden stappen. Kortom ik leidde het heerlijke, onbezonnen leven van een tiener.

Lees verder

Vertrouwen…

Het zat er al een tijdje aan te komen… een gedragscode voor de politie. Men mag geen kruisje, hoofddoek of tatoeage meer dragen. Dit in verband met de partijdigheid die zij eventueel kunnen uitstralen door deze ‘symbolen’.

Ik merk dat ik boos ben. Woest eigenlijk! En dat is iets wat ik pretendeer niet vaak te zijn. Mijn boosheid komt misschien wel, omdat ik er zelf niet aan moet denken dat mijn werkgever naar mij toe komt om te vertellen dat ik mijn hoofddoek niet meer mag dragen op het werk, omdat ook ik onpartijdig moet zijn. Lees verder

Een avondje los

Ik was veertien jaar en mijn leven bestond uit vrienden, tafelvoetballen en lol maken. Hoewel ik ook wel maatschappelijk betrokken was, was school een absolute bijzaak en familie vanzelfsprekend. Ik deed wat ik leuk vond en ik geloof oprecht dat ik gelukkig was. Mijn leven veranderde echter ingrijpend toen ik voor het eerst van mijn leven naar een scholierenfeest mocht gaan in een echte discotheek. Een echte discotheek!

Lees verder

Echt Nederlands

Vandaag ging ik met een vriendinnetje mee naar de fysiotherapeut. Zij heeft al enige tijd last van haar rug en ik heb een auto, dus één en één was al gauw twee.  We liepen door de lange gang, mijn vriendin ging naar binnen en ik liep door naar de wachtkamer. Links zag ik een kamer met Marokkaanse banken en veel vrolijke dames in felgekleurde djellaba’s en mooi gekleurde hoofddoeken. Ik glimlachte en liep door, nam plaats in de wachtkamer en zocht een tijdschrift uit om door te bladeren.  Na enige tijd kwam er een dame tegenover me zitten in de wachtkamer, ze keek me onderzoekend aan en vroeg met toen op z’n plat Amsterdams; “Wat is er hiernaast aan de hand?” Ik gaf haar een ophalende schouder, schudde met mijn hoofd en zei haar dat ik geen idee had. “Maar daar zitten allemaal mensen zoals jullie!” vervolgde ze in haar zware accent. Lees verder

Open vragen

Naar aanleiding van de reacties op mijn vorige blog D-u-i-d-e-l-i-j-k Nederlands, kwamen er grappige herinneringen naar boven…

Jaren geleden solliciteerde ik bij een reïntegratiebureau in Amsterdam en werd aangenomen voor de doelgroep ‘A’ omdat dat die doelgroep “perfect bij u zou passen” zei de dame van HR. Toen ik vroeg waar de ‘A’ voor stond had ik het antwoord kunnen raden. Sinds ik een hoofddoek draag word ik gezien als ‘allochtoon’ benaderd als ‘allochtoon’ dus zou ik ook het beste kunnen werken met doelgroep ‘A’.

Lees verder

D-u-i-d-e-l-i-j-k Nederlands

Sinds ik mij jaren geleden als Nederlandse meid tot de islam bekeerde wist ik niet dat er zoveel aan vast zou plakken. Ik wist niet dat ik, naast dat ik mij vanaf dat moment aan diverse islamitische regels zou moeten houden, ook een soort loslopend wild zou zijn waar iedereen, die daar behoefte aan had op mocht schieten.

Lees verder