IKEAETIQUETTE

Het was weer tijd voor een dagje IKEA. Alleen de gedachte zal sommigen onder u vervullen met afschuw en spontaan diverse allergische reacties doen uitbreken: wie gaat er nu vrijwillig achter een karretje lopen door een fabriek die voor winkel moet doorgaan, tussen tientallen andere idioten die naarstig op zoek zijn naar handige hebbedingetjes?

Vooral de mannen vormen dikwijls een droeve aanblik. Het is duidelijk te zien dat ze mee móesten, want wie duwt anders het volgestouwde karretje, om nog maar te zwijgen van al die enorme pakketten die naar de auto gedragen moeten worden? Daar zijn zij blijkbaar voor aangenomen en zij berusten met nauwelijks verholen moedeloosheid in hun wrede lot. Trouw en dienstbaar als ze zijn, sjokken ze lijdzaam achter het vrouwtje aan… de herkenbare droeve hondenblik in de ogen.

Voor de ‘kids’ van tegenwoordig is er altijd nog de befaamde ballenbak, alias oppascentrale – waar blijft toch het toevluchtsoord voor dit meelijwekkende manvolk? Kunnen ze echt niet ergens een pooltafel neerzetten, of zelfs maar een tv met voetbal erop, zodat zij ook een verzetje hebben terwijl vrouwlief de winkel leegkoopt? … O, nee… ze moeten immers de kar duwen.

Nou ja, ik doe dat mijn man niet aan. Mezelf ook niet, trouwens. Dat voortdurende gezucht en gesteun in mijn nek en tussendoor nog eens opgejaagd worden, bederft mijn winkelpret nogal. Bovendien vragen ze bij elke prul die je in je handen houdt of je dat nou wel echt nodig hebt? Dat drijft mij ertoe om juist veel meer prullen in die kar te flikkeren, al is het maar als lekker-pûh-actie. Ik ging dus gisteren gezellig met een leuk vriendinnetje naar IKEA, everybody weer happy.

Wat je er verder ook van vindt, er valt altijd wel iets te beleven bij IKEA. Of bij thuiskomst, als je die uitermate praktisch opgevouwen meubeltjes weer probeert uit te vouwen en om te toveren tot wat je er in het warenhuis zo leuk uit vond zien… De montagehandleiding, die zo op het eerste gezicht zo klant- en gebruiksvriendelijk en voor iedereen leesbaar oogt, leidt je zonder dat je het doorhebt vanaf het begin in verzoeking. Vol goede moed stort je je op de klus: je draait ijverig overal de schroefjes in zoals het op het plaatje staat aangegeven… en dan blijkt ineens dat je de plaat op de kop had! Of achterstevoren! En dan blijken die schroefjes er ook opeens niet zo soepeltjes uit te komen als ze erin gingen. En die schroefjes… daar houd je ook altijd wel een paar van over, waardoor je je vertwijfeld blijft afvragen of je niet ergens iets verkeerd hebt gedaan. Wie kent ook niet het hilarische relaas van Youp van ’t Hek, over zijn monsterlijke IKEA stapelbed – dat ding achtervolgt hem misschien tot op de dag van vandaag nog wel in zijn dromen. 

Enfin, dat zijn de welbekende naweeën die gewoon horen bij een dagje IKEA. Laten wij het nu dan eens over de PERSweeën hebben. Want het is en blijft een kwestie van hangen, wurgen en persen om zonder kleerscheuren de uitgang te bereiken. 

Ze houden er namelijk een geheel eigen etiquette op na bij IKEA. Allereerst verstoppen ze de uitgang. Zweedse humor, denk ik. Steeds als je denkt dat je er bijna bent, verdwijnt dat woordje UITGANG weer van de bordjes!!En sta je zonder het te willen, opeens wéér in de afdeling Keuken. Slim gedaan natuurlijk, want je ziet daar héus wel weer iets liggen wat je helemaal niet nodig hebt, maar wat je op dát moment zo heerlijk praktisch en handig lijkt. En hop! Het volgende prul ligt alweer in je karretje, om thuisgekomen ergens onderin een la te belanden… waarna je vervolgens vergeet dat je het ooit gekocht hebt. Heb je, na ettelijke door het IKEA-volkje opgezette speurtochten, dan toch ten lange lesten de kassa bereikt, schrik je je wild van het bedrag dat je moet betalen. En dat, terwijl je alleen maar was gekomen om een paar van die handige Opberghulpen te halen. 

Toen ik nog in Groningen woonde, wipte ik nog wel regelmatig aan bij Onze Grote Woonvriend, het lag tenslotte zo’n beetje om de hoek. Na een tijdje (jaa, dat duurt altijd even nét ietsje langer bij mij) had ik het uitgangspeurtochtspelletje dóór en ontdekte ik allerlei sluip-tussen-binnen-doorweggetjes om gezwind bij de uitgang terecht te komen. En dan gebeurde het zowaar wel eens, dat ik bij de kassa stond, met slechts datgene in mijn karretje waarvoor ik gekomen was.  Maar je zult het altijd zien. Heb ik het eindelijk door… en wat doen ze?? Ik verhuis, en IKEA verhuist ook. Ze stampen een gloednieuw, nóg groter megacomplex uit de grond!! Ik ben weer terug bij af. Ik loop nu weer net zo verdwaasd en wezenloos naar de uitgang te zoeken als al die andere incidentele IKEA-bezoekers. 

Dan hebben ze nog een ander gekkigheidje. Zo’n verschijnsel dat ik nauwelijks tegenkom bij welke andere winkel dan ook: Het Dingetje, alias Het Onduidelijke Product. En daar hebben ze er niet maar eentje van hè, néé! Het wil mij op een dagje Ikeaën zeker een keer of drie gebeuren dat ik vol onbegrip sta te kijken naar een Dingetje. Het heeft meestal nog wel een naam, iets leuks koddigs als Prøllipp of wat ze dan maar kunnen bedenken, daarmee weet ik nog steeds niet wat het IS en WAAR HET VOOR DIENT!! Geen verdere omschrijving van wat het doet en wat je er eventueel mee zou kunnen. Gék word ik ervan. Dan sta ik daar met zo’n Dingetje, draai het rond in mijn handen, bekijk het aan alle kanten… hopend dat me opeens in zal vallen. Maar niks hoor. Noppes. Nada. Zou je zeggen: wat maak je je druk, als je niet weet wat het is, zul je het vast ook niet nodig hebben.

Klopt. Ik maak me vaker onnodig druk om Dingetjes die nergens wat toe doen.

So let’s move on. Gezellig kwetterend keuvelden wij de dag door. De karretjes begonnen al mooi vol te stromen (je moet natuurlijk wél je slag slaan op zo’n dag, je weet tenslotte maar nooit wanneer deze IKEA aan de beurt is om opgeblazen te worden… de dichtstbijzijnde is dan weer meteen zo’n eind uit de buurt). Op naar de kassa (die we toch redelijk vlot hadden gevonden).

Ik had alleen een pinpas bij me van een rekening waar we af en toe wat geld op storten om boodschappen enzo van te doen. Daar stond nu niet bitter veel op, dus ik had voor deze gelegenheid maar even wat extra’s overgemaakt van een spaarrekening… die bij een andere bank loopt. Misserrrr! Het was wel van de spaarrekening afgeschreven, maar dus mooi niet bijgeboekt op mijn betaalrekening (dat zweeft dus zo een paar dagen in het luchtledige)…  Gelukkig had ik nog heel wat verjaardagscentjes liggen en die had ik gelukkig ook meegenomen. Toen ik dat bij de kassa wilde overhandigen, zei de caissière verontschuldigend: “Euhh… dit is alleen pinnen.” NEE hè. Dat heb ik weer. “Tja……dat kan dus niet”, zei ik nogal beschaamd, want dat komt natuurlijk best knullig over als je met zo’n vrachtlading aan komt zetten en dan niet eens kunt pinnen. “O…ja… euuhhh… het staat wel op dat bordje daar.” Nou, en als bij IKEA zeggen ‘Alleen pinnen’, dan bedoelen ze ook echt ALLEEN PINNEN!! Ze kon niks met mijn flapjes aanvangen. 

Ik zíe zulke bordjes ook niet, hè. Voor mij moeten ze echt een wegversperring maken met daarvoor een groot bord met koeienletters: “HO!! HEB JE ALLE BORDJES WEL GELEZEN??” Ik méén het: die onnozel aandoende verkeersborden, waarop staat: ‘Ga terug!’, als je dus vanaf de verkeerde kant de snelweg op komt tuffen, die zijn daar neergezet voor mensen zoals ik. En nóg zou ik denken, als zo’n bord op mijn pad kwam: “Ga terùg?? Hoe nou, dat kan toch he-le-maal niet??!”

Maar we waren dus bij de caissière. Het arme schaap was er helemaal mee aan. Begon wat dingetjes te proberen, maar het bleek al snel een hopeloze missie. Dan maar versterking erbij. Ook zag ze zich genoopt de klanten achter mij, die net al hun spulletjes op de loopband hadden geplant, vriendelijk doch dringend te verzoeken hun geluk bij een andere kassa te beproeven (met bijbehorende ‘het-kan-hier-nog-wel-eventjes-gaan-duren’ blik), zo eentje waar ze géén onnozelaar voor zich in de rij zouden vinden.

De toegeschoten collega arriveert. Samen buigen ze zich over de heikele kwestie, en algauw blijkt de trieste voorlopige conclusie dat het arme kassa-meisje de hele reut weer opnieuw zal moeten aanslaan…! Oh nee toch….terwijl zij zich dapper op dit monnikenwerkje stort, belt de collega weer iemand anders: “Ik heb hier een… euh…” … “… enorme dombo”, vul ik aan, wat gelukkig een lachje aan haar gefrustreerde gezichtje ontlokt. Eind goed, al goed: ik word meegetroond naar een andere kassa en daar mag ik dan eindelijk toch mijn briefjes afgeven.

Never a dull moment @IKEA! 

Zeker niet als je mij bij je hebt.

7 gedachtes over “IKEAETIQUETTE

  1. Hahaha ik sta ook altijd bij de “pinkassa” zonder pin.. zucht.. Ook voor mij moet er een wegversperring komen! Ik kom dus echt alleen in de Ikea als ik MOET!
    “Gezellig naar de Ikea”? Snap niet dat dat kan..

  2. Ik behoor kennelijk tot (weer) een minderheid. Ik ga gezellig naar de Ikea, kom altijd thuis met waar ik voor ging, heb nooit problemen met betalen EN krijg alles wat ik koop in no-time correct in elkaar! En ook nog; mijn man vind het niet vervelend om mee te gaan, sterker nog, hij gaat zelf ook wel eens. We gaan met of zonder kinderen en de kinderen gaan of in de ballenbak, of lopen gewoon netjes mee, wat meestal gebeurt, omdat die pestbak altijd vol zit. Ook geen probleem.
    Wilde ff laten weten dat we er wel degelijk zijn XD

  3. @Jaymaroley: altijd fijn om even te horen dat ik niet de enige ‘dombo’ ben’;) Maar ondanks al dat gestuntel (of waarschijnlijk juist dankzíj) heb ik vaak erg veel lol bij Ikea, haha!

    @Mae: Ik vind het inderdaad een bijzonder verhaal, dat jij alles zonder kleerscheuren overleeft bij die Zweedse groothandel, tot en met het in elkaar knutselen van de aangekochte waar!! Complimenten!! Vanuit mijn tenen!

  4. Ik baal er van dat je nu niet meer als volwassene in de ballenbak mag. Want daar dumpte ik voeger altijd de wachtende, ongeduldige partij. Ik ging altijd met een goed bevriend koppel naar Ikea, in dit geval was het de “zij” van het stel die na twee gangpaden Zweeds gedoe van haar wederhelft en mij, afhaakte. Die ging dus de ballenbak in, waarna hij en ik onze Ikea-liefde konden botvieren.
    Dat was in de tijd dat de Ikea in Amsterdam nog een vrijstaand complex was in de middle of nowhere, met een lang looppad naar het dichtstbijzijnde metrostation. Dat looppad was zo’n 5 stoeptegels breed en maakte een haaks hoek, ergens halverwege. Het liep dwars door een modderig, zompig stuk grond. We hadden op een bepaald moment visioenen van archeologen, die daar over een jaar of 1000 veenlijken zouden opgraven van mensen die die hoek schuin (door het zompige land) hadden afgesneden en fataal in de modder waren gezonken. Veenlijken met rare pakketten op de schouder, met een goed bewaard(want in plastic verpakt), niet te ontcijferen code-achtig papier erbij. Wat voor naam ze toch aan die cultuur zouden geven, over 1000 jaar?

    Ikea is al jaren niet zo leuk meer als toen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s