De hand van Allah (swt)

Volgens de dokter ben ik depressief. Ik heb deze uitspraak van de dokter maar niet zo serieus genomen. Het zit namelijk zo: Ik wil niet depressief zijn! Ik denk ook dat een depressie aangepraat kan worden. Op het moment dat ik lekker in mijn vel zit, maar iedereen mij vraagt of het goed gaat omdat ik ‘zo pips’ zie, ga ik mijzelf ook ziek voelen. Dom hè? Maar ik heb mij laten vertellen dat het natuurlijk is. Dat een ieder dat heeft. Ik zie het ook zo met een depressie. Op het moment dat iedereen tegen mij zegt: “WAUW! Volgens mij ben je depressief!” Ga ik mijzelf ook depressief gedragen en denken dat ik het écht ben. Het grootste probleem is dat het niet klopt wat ik net zei. Dit is iets wat ik mijzelf probeer voor te houden. Weet je waarom? Omdat ik depressief ben. En niet zo’n beetje ook. Ik haat het om mensen gelijk te geven. Ik moet het nu toch doen. De dokter had voor de verandering gelijk. Ik ben momenteel één klein zielig brokje emotie. Er is niks meer over van de jongen die ik ooit was. Het gekke van alles is, is dat het niet altijd is.

Eens in de zoveel tijd heb ik verdriet. Ik weet alleen niet waar ik verdrietig om ben. Het is gewoon zo. Ik wil dan niets. Ik kan dan niets. Zelfs op mijn werk, waar ik normaliter heel gedreven ben, verpest ik het. En ook alles gaat mis. Ik heb vaak geprobeerd de reden te achterhalen. Als ik de reden wist dan kon ik het namelijk ook oplossen. De reden heb ik, tot op de dag van vandaag, niet mogen vinden. Het kan van alles zijn. Eerst dacht ik dat het aan de liefde lag. Ik hopte vrolijk van meisje naar meisje. Vandaag merkte Sven, een vriend van mij, op dat ik in één jaar tijd misschien al wel twaalf verschillende vriendinnen had gehad. Best veel merkte hij ook nog op. En gelijk heeft hij. En bij geen één van de eerste elf had ik het gevoel dat ik de rest van mijn leven met hen zou delen. Ze zoenden lekker. Je zou mij daar niet over horen klagen. Het hielp mij alleen niet om mijn depressie weg te werken. Dat kwam omdat die niet in de liefde zat. Als een zeurende hoofdpijn komt het verdriet opzetten. Langzaam. Ik voel dat het verdriet langzaam mijn lichaam overneemt. Het gevoel van verdriet draag ik soms dagen, dan wel weken, met mij mee. Vroeger ging dit, zoals trouwe lezers weten, gepaard met suïcidale neigingen. Ik ben daar gelukkig vanaf gestapt. Het gevoel van verdriet en depressie bestaat echter nog. Niets helpt op dat moment ook om het weg te krijgen. Ik ben wel eens extra lang onder de douche gaan staan. Ik hoopte hiermee de depressie weg te spoelen. Naïeve gedachte was dat. Ik was heerlijk schoon en rook naar bloemetjes. Ik was alleen nog steeds verdrietig. Ik ben gaan joggen door de stromende regen. Ik hoopte daarmee mijn gedachten op een rijtje te kunnen zetten. Het op een rijtje zetten van mijn gedachten faalde ik faliekant in, net als dat ik faliekant faalde ik in het verliezen van mijn depressie. Ik draai mijn favoriete cd, momenteel de cd van Raphael Saadiq, helemaal grijs. Dat helpt voor een minuut of twee. Daarna is het over. En ben ik weer verdrietig en depressief.

Wat de reden van mijn depressie is zou ik niet weten. Ik denk dat de dokter, die heel vakkundig er achter kwam dat er iets mis was, ook niet weet wat er mis is. Hij wilde mij met liefde medicijnen voorschrijven. Ik kon slaappillen krijgen. Als ik beter zou slapen zou daarmee ook de liefde voor het leven wel terug komen. Ik heb de dokter verteld dat ik medicijnen niet nodig achtte. Ik heb hem geprobeerd iets uit te leggen. Ik heb de dokter geprobeerd uit te leggen dat ik mijn eigen remedie heb. De kracht die ik nu heb put ik, hoe gek ook, uit de islam. Elk beetje kracht wat mij extra gegeven wordt put ik uit Allah (swt) en zijn wijze woorden opgesomd in de Koran. De dokter moest hier om lachen en toch is het waar. Ik ben nooit heel erg gelovig geweest. Al vind ik dat een kut begrip. Het is net zo’n begrip als ‘liberale moslim’. Wat is een ‘liberale moslim’? Je drinkt alleen op zaterdag? De rest van de week geen alcohol. Maar vrijdag drink je zeker niet! Wat ik heb geleerd is dat liberaal staat voor de vrijheid van het individu. Dat is natuurlijk al een beetje vreemd in combinatie met een geloof vol regels. Regels die niet gebroken mogen worden. Ik kan hier uren over discussiëren, maar dat gaat ‘m toch nooit worden. Doe ik dus niet. Je bent voor mij in elk geval moslim of je bent het niet. Ondanks mijn gebreken reken ik mij tot de moslims. Ik geloof in Allah (swt). En ik getuig dat Allah (swt) mijn enige God is en ik durf te getuigen dat de profeet Mohammed (vzmh) zijn enige gezant is. “Ashadoe la illaha iel allaha Ashadoe anna Mohammadan Rasoelallah” zoals wij het mogen zeggen in het Arabisch. Al is mijn vertaling waarschijnlijk niet helemaal correct. Ook heb ik de vriendelijke dokter uitgelegd dat ik voor velen zou falen als moslim. Ik doe dingen die niet mogen. Het mooie vind ik alleen dat ik geloof voor mijzelf. Het kan mij dus geen #$%^ schelen wat Pietje –of in dit geval Achmedje- er van vindt. In mijn hart ben ik moslim. In mijn daden ben ik zo veel mogelijk moslim. Ik merk aan alles dat er een God achter mij staat die mij toch elke keer weer dat beetje kracht geeft om door te kunnen gaan. Dat er een God achter mij staat die mij de liefde in het leven geeft waardoor ik weer van het geluk mag proeven. Dat ik af en toe toch een terugval heb is ook mijn eigen schuld. Ik verzwak. Ik vergeet het geloof af en toe. Ik zet het op de achtergrond van mijn leven, en daarmee zet ik ook mijn geluk op de achtergrond.

Er is dus een oplossing. Een oplossing die ik enigszins zelf heb gevonden. Voor velen zal dit niet de oplossing zijn. Voor mij is mijn geloof, ondanks dat ik het niet belijd op de gewenste manier, net dat steuntje in de rug wat ik nodig heb. Net dat extraatje wat mij weer doet laten geloven in mij als persoon en in mijn leven. Ik durf dan ook oprecht te zeggen dat ik gelukkig en blij ben als moslim. Ik voel mij dan ook niet aangesproken wanneer Geert Wilders zijn beklag weer eens doet over moslims. De moslims die Geert Wilders met pek en veren over straat wil laten gaan zijn niet de moslims waar ik toe behoor. Ik geloof in God met mijn hart.

9 gedachtes over “De hand van Allah (swt)

  1. Mooie blog, maar dat had ik je al verteld. Ik vind het helemaal niet gek dat je steun hebt aan het geloof en ik vind ook niet dat je daarvoor de ideale moslim moet zijn. Allah is er voor ons allemaal! Alleen Hij weet hoe goed of fout iemand is en wat zijn of haar intenties zijn.

  2. Ik herken er heel erg veel in. Mooi geschreven.

    Enne, zou het geen dystyme stoornis kunnen zijn? Sterkte ermee, moge ALlah je bijstaan, amien.

  3. join the club van de af-en-toe-verdrietigen, ik denk dat het altijd zo geweest is dat sommige mensen zich negatieve zaken meer aantrekken dan anderen. De dagen van het doemgevoel, waarom is niet precies te duiden, zijn dagen dat je geest met andere zaken bezig is. En verdriet heeft niet altijd een specifieke reden nodig, toch? Mooi schrijfsel, goed om weer eens even stil te staan bij: waarom we niet weten dat….., maar het wel voelen!

    • Helemaal gelijk! Het is soms ook lastig! Soms zit je een beetje in de knoop en moet je proberen weer uit die knoop te komen, al weet je niet waarom je in de knoop zit. Het maakt je wel veel sterker in het leven!

  4. Hey, ik zal hier ook nog even een reactie schrijven. Je wist al dat ik lovend was, gezien retweets etc., maar ik wilde hier nog een dingetje uithalen, wat volgens mij alles zegt:
    ‘In mijn hart ben ik moslim’

    Dat is toch de kern van alles? Wie je in je hart bent? Ik heb vroeger ook nooit begrepen wat God er aan zou vinden om al die joelende, valszingende oudjes met houten konten van het zitten op die rotbankjes terwijl ze elkaar tijdens de collectie trakteren op pepermuntjes, elke zondag aan te horen en zien…! Ik wist als kind al dat God het nooit zo bedoeld kon hebben.
    God zit niet een kerk of een moskee op je te wachten, god zit in je hart.
    En als je vanuit die gedachte je leven leidt, maakt niet uit of je jezelf gelovig of ongelovig noemt, is het volgens mij altijd goed.

    Heel veel sterkte, ik hoop dat de zon wat vaker mag schijnen in je leven (en anders mag je mijn Bubbel wel even lenen;) ).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s