Bloggen

Bloggen is leuk. Een fijn stukje van een paar honderd woorden aan het www toevertrouwen, dat door redelijk wat mensen wordt gelezen en (overwegend positief) wordt becommentarieerd. Ik kan wel zeggen dat ik daar genoegen in schep. Toch dateert mijn laatste blog alweer van bijna een maand geleden. Wat is er aan de hand? Writer’s block? Handen in het gips? Wereldreis? Langdurig falende internetverbinding thuis? Nee, niets van dat alles.

Ik heb gewoon niet echt iets om over te schrijven. Bloggen komt bij mij vaak voort uit een zekere frustratie en als ik mij ergens niet genoeg over opwind, dan schrijf ik er ook niet over. Althans niet in méér dan 140 tekens, want voor de dagelijkse huis-tuin-en-keuken-frustratie is Twitter ook een adequaat medium. En zo is er dus van alles om gefrustreerd over te zijn, maar lenen de meeste van die frustraties zich niet voor een hele blog.

Neem nou bijvoorbeeld de terreurdaad van die idioot in Noorwegen. Verschrikkelijk hoeveel slachtoffers hij heeft gemaakt en daar zijn vast hele boeken en scenarios voor miniseries en films over te schrijven. Mijn frustratie zit echter meer in het feit dat iedereen meteen dacht aan een moslim, variërend van “ja hoor, het zal wel weer een moslim zijn” tot “o shit, als het maar geen moslim is”. Anders Breivik bleek uiteindelijk een autochtone Noorse islamofobe multicultihater te zijn. En nu? Populistisch rechts is overwegend in shock en alles ter linkerzijde daarvan triomfeert opgelucht. Ik word daar persoonlijk niet vrolijk van.

En wat te denken van de “roep” om een zekere erkenning van een nieuw soort niet-islamitisch terrorisme (tadaaa: het christen terrorisme) en alle aanverwante artikelen, zoals een verbod op PVV-achtige partijen en stromingen en een nieuw soort deskundige op tv: de expert in christen terrorisme. Clingendael heeft naar verluidt al een bouwvergunning voor een extra vleugel aangevraagd. Iedereen die hier aan meedoet, is net zo erg als de gemiddelde islamofoob die de islam de schuld geeft van terreur en alle moslims over één kam scheert. En ik houd mijn hart vast: de komende jaren zal “Oslo” worden aangehaald bij iedere aanslag die wel door een moslim wordt gepleegd, zoals we bijna 10 jaar na dato ook nog maar wat graag Volkert van der G. van stal halen. Maar het is helemaal niet relevant waarom iemand een terreurdaad pleegt. Relevant is dát hij hem pleegt en dat daarbij onschuldige burgers om het leven komen. En of iemand nou kan worden gecategoriseerd als moslim terrorist, christen terrorist, scientology terrorist of falun gong terrorist, als je zo’n daad pleegt ben je maar één ding: een heel slecht mens. Daar hoef ik geen hele blog aan te wijden, dat is gewoon zo.

De internationale tsunami van rouw sinds het heengaan van Amy Winehouse stoort me ook mateloos. Dezelfde mensen die de afgelopen jaren vol leedvermaak filmpjes van een op het podium zwalkende Amy plaatsten, als ze al op het podium bleef staan en niet de orkestbak in donderde, zijn nu opeens hevig ontdaan en strooien met R.I.P.’s alsof het een lieve lust is. Maar ff serieus: wel eens naar de eerste regels van Rehab geluisterd? Amy’s lot stond al jaren vast: dit was het enige logische einde aan haar leven… I’m surprised she lasted this long! Begrijp me niet verkeerd: Amy had een fantastische stem en ook ik heb het album Back To Black stukgedraaid, maar ik erger me aan dat overdreven gedoe over haar dood door mensen die haar vaak genoeg hebben uitgelachen en verguisd. Zeg dan gewoon niets. En voor de mensen die haar echt missen – haar familie, vrienden en echte fans – zeg ik: your tears will dry on their own! Over het leven van Amy Winehouse wordt ook vast wel een film gemaakt, dus ook daar hoef ik geen hele blog aan te wijden.

Aangezien het nog steeds komkommertijd is – hoe is het eigenlijk met EHEC? – blijft dus alleen mijn eigen leven over om te bloggen. En daar zit dus precies het probleem: mijn leven frustreert mij allerminst op dit moment! Mijn baan gaat lekker, ik ben financieel solide, heb net een geweldige trip naar Istanbul achter de rug en ben verliefd als een tienermeisje. Dat ik in Istanbul door een ober werd aangezien voor de moeder van mijn (inderdaad ietwat jongere) reismaatje, laat ik dan gemakshalve maar even buiten beschouwing. Hij kan er ook niets aan doen dat hij blind is.

Niet per se hoeven bloggen is dus net zo leuk als bloggen!

Advertisements

3 gedachtes over “Bloggen

  1. Zondagmorgen. Ehm, middag. Regen, harde wind, tuindeur open. Net de afwas van een (culinair) heerlijk weekend weggewerkt, even de sociale media checken. En ik dacht:”zal ik een blogje doen?” En las toen jouw blog. Ik snap je helemaal! Gelukkige mensen zijn mensen die geen reet te melden hebben, bot gezegd. De afschuw over Noorwegen kan ik niet anders dan delen, Amy heeft mooi voor ons gezongen, net als dat andere rijtje van 27-jarigen dat haar voor is gegaan. Beter gezelschap kan ze niet hebben.
    Ik luister naar Nick Cave’s zwaarmoedige liedjes en buiten regent het, maar ik ben zo blij als een kikkertje in een sloot vol kroos…

    Het leven is mooi!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s