Normen en waarden

Hoe zou het eigenlijk gaan met Jan-Peter Balkenende?

Sinds het kabinet Rutte-Verhagen is geïnstalleerd, hoor je eigenlijk niemand meer over normen en waarden. Aan de ene kant is dat maar goed ook! Van personen die hun normen en waarden – of dat nou de Liberale of de Joods-Christelijke zijn – zonder pardon bij het grof vuil zetten, enkel en alleen om te kunnen regeren met gedoogsteun van de Partij Voor Vreemdelingenhaat (chill, het is maar een mening!), zou niemand dat natuurlijk nog pikken. Aan de andere kant zijn we met zijn allen dermate aan het asocialiseren, dat het geen kwaad zou kunnen om de normen en waarden weer eens op de agenda te zetten.

Wat mij persoonlijk echt een doorn in het oog is, is het beurtbalkje. Ik hoor u denken: het beurtbalkje? Het beurtbalkje is het object – meestal gemaakt van kunststof, soms van karton – dat u achter uw eigen boodschappen plaatst, om te voorkomen dat de kassière de boodschappen van degene die achter u in de rij aanziet voor die van u en bij u in rekening brengt. Door het plaatsen ervan geeft u aan: ik ben klaar, nu is het uw beurt. Het beurtbalkje dus.  Zo zou het althans moeten gaan. In het na-mij-de-zondvloed-tijdperk komt het echter steeds vaker voor dat degene voor mij in de rij het beurtbalkje helemaal niet achter zijn of haar boodschappen plaatst. Dat zou op zich nog niet eens zo’n ramp zijn, als de kassière de beurtbalkjes die nog op voorraad zijn maar zou doorschuiven. Maar u raadt het al… Gevolg: ik moet als een niet al te lenige exotische danseres al tijgerend de halve boodschappenband overbruggen om te graaien naar een beurtbalkje, terwijl de persoon die voor mij staat doet of zijn of haar neus bloedt. Voor mij niet fijn, maar wat te denken van degene die achter mij in de rij staat? Dat moet toch een onaangenaam beeld opleveren. Ik compenseer dat dan natuurlijk wel weer door zelf wel een beurtbalkje neer te zetten. Zo ben ik.

Ik heb verwoede pogingen gedaan om mijn mede supermarktgangers te onderwerpen aan een vorm van heropvoeding. Eerst plaatste ik het beurtbalkje krachtig en met veel rumoer dan maar zelf op de band, in de hoop dat de felheid waarmee ik dat deed bij de asociaal in kwestie een schrikreactie en een besef van de onjuistheid van het eigen handelen zou oproepen. Later koos ik voor de passieve-agressieve variant en deed ik helemaal niets, met als doel dat mijn voorganger in paniek zou raken bij het zien opdoemen van mijn boodschappen en op de valreep in allerijl zelf nog naar een beurtbalkje zou grijpen. Beide varianten hebben geen meetbaar effect gesorteerd, al is het alleen maar omdat ik uiteraard nooit achter dezelfde persoon in de rij sta en de kracht van (her)opvoeding immers zit in herhaling. Bovendien laat ik mijn boodschappen sinds ik opnieuw alleen woon weer lekker bezorgen door Albert, bitches!!

Het blijft een vreemd fenomeen, normen en waarden. Ik sluit niet uit dat u het voorbeeld van het beurtbalkje herkent. Die herkenning kan zowel bestaan in het delen van mijn ergernis, als in de constatering dat ook u zich schuldig maakt aan het compleet asociale, onaangepaste en onattente gedrag dat ik hierboven heb beschreven. In beide gevallen is een mogelijke reactie: Suus, waar maak je je nou zo druk om, meid? En dat is denk ik ook meteen de kern van het normen en waardendebat: als je iets zelf niet zo belangrijk vindt (waarde), maakt het allemaal ook niet zo veel uit (norm). Ik help bijvoorbeeld zelden een vrouw met een buggy om veilig uit de tram te komen. Ze kiest er toch zelf voor? Ga lekker lopen of zo! Aan de andere kant zal je mij na zonsondergang nooit hard pratend op straat aantreffen. Ik hecht zelf namelijk veel waarde aan mijn nachtrust. En zo zijn er natuurlijk nog talloze voorbeelden te bedenken.

Toch maar niet op de agenda zetten, dus. En gewoon lekker online boodschappen blijven doen.

Advertisements

5 gedachtes over “Normen en waarden

  1. Graag ook even dat tjuh- of klikgeluidje tussen de tanden onder de aandacht brengen. Je kent dat geluidje wel. Of niet natuurlijk. Dat klikgeluidje hoor ik als ik nog bezig ben om de boodschappen in te pakken en onmiddellijk nadat de dame achter de kassa voor de tweede keer de schade opdreunt. Dan komt dan tsjeh-geluidje tussen de tanden van de tweede vrouw – wij mannen doen dat niet maar er kan ook een nichtje in de rij staan, dan wel weer wel – vandaan. De eerste achter mij durft niet altijd. Let maar eens op, ga voor de lol maar eens naar zo’n dranghekkenwinkel en treuzel flink. Met bibberende vingers in de portemonnee zoeken naar muntjes en voor de vijfde keer vragen hoeveel het nog wel niet alweer was laat je kennis maken met het tsjeh-geluid met bijpassende omhoogrollende ogen.

  2. Soepeltjes van balkenende naar beurtbalk-ellende, knap!
    Ik zet dat ding gewoon alleen achter mijn boodschappen, maar nooit er voor. En dan vraag ik meestal of mijn voorganger/gangster bereid is om ook voor mijn kosten op te draaien. Je wilt niet weten hoe snel er dan zo’n plankje tussen staat! Elke dag weer een genot. Appie laten bezorgen? No way, dan mis ik mijn lol!

  3. Duidelijk verhaal, valt niet veel op te reageren. Zo blijkt.
    Ik ben van het type; plaatst netjes beurtbalkje (als ik al bij die band in de buurt kom *zelfscant*) en denk; maaaak je niet druk. Maar sowieso denk ik dat heul vaak, eigenlijk. Ik vind een boel belangrijk, maar maak me niet druk als anderen dat kennelijk niet vinden. Stomp ik nu af? Hahahaha…

  4. Dat je zelden een vrouw met buggy helpt, vind ik dus onbegrijpelijk. Niet asociaal, maar wel onbegrijpelijk. Maar goed, ik leur vaak met buggy met kind en nog twee losse kinderen. :) Ik kom trouwens wel zelf heel gemakkelijk de bus uit, maar zie sommigen zo moeilijk doen! Dat is iets waar ik dus wel heel erg op let, maar ook maar sinds ik zelf moeder ben. :)

    Ik ben trouwens iemand van de tssss en rollende ogen, maar dan voornamelijk ook door trage kassiersters (zoals dat in België heet). Als ik er vervolgens wat van zeg (want ze zijn ALLEMAAL traag bij ons), hoor ik: ja, maar stress is ook niet goed, he?
    Nee, stress kennen ze daar écht niet in de winkel. Helaas! En het is nog wel de Delhaize (lees: kerst-AH) met een zogenaamd hoog service-niveau enzo enzo. Tsssss……

  5. Wat jij een beurtbalkje noemt, dat noem ik een kassaband divider. Met de divider scheid ik mijn boodschappen van de andere boodschappen op de band. Over het algemeen heeft dit dus als gevolg dat ik alleen een ‘beurtbalkje’ voor mijn boodschappen plaats. Het is een beetje zoals Aagje Doeken zegt. We kijken allemaal op onze eigen manier naar de wereld, en dan kan het nu eenmaal zo zijn dat onze fatsoen regels wat afwijken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s