Een avondje los

Ik was veertien jaar en mijn leven bestond uit vrienden, tafelvoetballen en lol maken. Hoewel ik ook wel maatschappelijk betrokken was, was school een absolute bijzaak en familie vanzelfsprekend. Ik deed wat ik leuk vond en ik geloof oprecht dat ik gelukkig was. Mijn leven veranderde echter ingrijpend toen ik voor het eerst van mijn leven naar een scholierenfeest mocht gaan in een echte discotheek. Een echte discotheek!

Ik had geregeld dat ik bij mijn vriendinnetje mocht blijven slapen want haar ouders waren relaxed met tijd. Heel anders dan de mijne die mij het liefst om 00:00 uur voor de deur van de discotheek zouden staan opwachten. We moesten die nacht om 4:00 uur thuis zijn van mijn vriendin haar moeder  en we vonden dat dit ruim voldoende zou zijn om een avondje helemaal los te gaan.

Wat later een ritueel zou worden begon al rond 16:00 uur. We namen een gezichtmasker, een haarmasker en onder het genot van sigaretten en cola keken we wat tv. Rond 19:00 gingen we eten en daarna begon het uitzoeken van kleding. De immense kast van mijn vriendin bevatte meer dan genoeg kleren voor een heel weeshuis en met dezelfde maat was dat dus pret voor 10. Na zorgvuldig de juiste kleding te hebben uitgezocht en precies voldoende make up op, zagen we er uit alsof we ‘toevallig’ langs kwamen lopen en wel zin hadden in een feestje.

Die avond voelden we de onvergetelijke vrijheid die we nog nooit hadden gevoeld. We gingen los op Kris Kros, Mr. Big en Shanice met ‘I love your smile’ en precies tijdens dat liedje werd ik toegezongen door een prachtige jongen met zwarte krulletjes en mooie bruine ogen. “Mohammed” stelde hij zich even later voor toen ik de dansvloer afliep. Ik keek hem stoer aan en zei dat ik hier alleen was om te dansen en geen zin had om te praten. Eigenlijk wilde ik zeggen dat ik geen zin had in het soort gedoe dat blijkbaar past bij 14-jarige meisjes en iets oudere jongens. Jongens waren wat mij betreft goed voor tafelvoetbal en voor niet veel anders, maar het lef dat er voor nodig was om dat te zeggen bezat ik nog niet. Mohammed liet het er niet bij zitten. Duidelijk ervaring met het inpalmen van meisjes trok hij een trucendoos open met het ene compliment na het andere. Mijn rode wangen van het dansen gingen over in rode wangen van het blozen. Was ik echt zo speciaal? Waarom al die moeite? Hij vroeg me alsjeblieft iets van hem te drinken en ik ging naast hem zitten op een barkruk. Ik luisterde nog even naar meer zinnen uit de trucendoos en raakte vervolgens verwikkeld in een gesprek over zijn leven, de politiek, de maatschappij en over geloof. Hij vertelde me dat hij moslim was en vroeg me waar ik in geloofde. Ik zei hem oprecht nergens in te geloven. Dit verbaasde hem en toen hij vroeg waar ik dacht terecht te komen als ik dood zou zijn keek ik hem verbaasd aan. Ik was nooit bezig met de dood en dacht ook nooit na over wat er daarna zou zijn. Ik keek op mijn horloge en zag dat het inmiddels al 00:00 uur was. Ik stelde voor nog even te dansen, maar Mohammed had de smaak te pakken en leek de trucendoos dicht te hebben gegooid. De intentie van het gesprek was inmiddels alleen nog maar een goed gesprek en andere zaken waren niet meer aan de orde. Mijn vriendinnetje vermaakte zich op de dansvloer en ik voelde dus de vrijheid om verder te praten met deze interessante jongen. De avond vulde zich met interessante discussies en informatie over een levenswijze waar ik nooit eerder mee in aanraking was geweest. Met zaken als de dood, de hemel en de hel als hoofdonderwerp. Dat wat een ‘avondje los’ had moeten zijn werd een ‘avondje debat’ en ik genoot er van. We spraken aan het einde van de avond af om elkaar nog eens te zien om het gesprek voort te zetten en Mohammed gaf zijn telefoonnummer. “Als je wilt mag je me bellen inch Allah”. Hij draaide zich om en verliet de plek waar de avond inmiddels nacht was geworden.

Mijn vriendinnetje en ik liepen door de donkere nacht naar huis. Zij vol verhalen van de grote liefde die ze die avond had ontmoet en ik stil van het gesprek over de dood. Niet echt een onderwerp voor een ‘avondje los’ maar zo enorm indrukwekkend…
De volgende ochtend sliepen we uit. Ik nam een douche, at mijn ontbijt en pakte de bus naar huis om huiswerk te maken.
Toen ik na een reis van een half uur weer in mijn dorpje was en uit de bus stapte kwam mijn broer mij tegemoet fietsen. Ik was verbaasd, want dat deed hij nooit en vroeg hem wat er was. “Kom maar achterop zus” zei hij op gedempte toon. Ik kreeg een rilling door mijn lijf. Zo aardig was hij anders nooit en ik vroeg hem nogmaals wat er was. Hij was stil en fietste rustig naar huis. Inmiddels had ik een enorm rotgevoel gekregen en mijn radar zocht naar een reden waarom ik straf zou krijgen. Wat had ik nou weer gedaan? Wisten papa en mama dat ik  pas om 4 uur thuis was? Thuis aangekomen liep ik voorzichtig naar binnen en keek naar de grond. Mijn ouders zaten op de bank en ik zag dat ze verdrietig waren. Mijn vader keek naar me en zei voorzichtig; “opa is vannacht om 00:00 uur overleden” …

7 gedachtes over “Een avondje los

  1. Waar is die verdraaide like knop hier ;)
    Mooi blog en indrukwekkend. Grappig genoeg heb ik een soortgelijk verhaal met een andere cast en plot :)

  2. Mijn gelovige moeder zou gezegd hebben : “Gods wegen zijn ondoorgrondelijk maar hij heeft U lief.”
    Het leek eerst even alsof je een afschuwelijke loverboy ervaring had meegemaakt en daarover ging vertellen daarentegen was het M.die je op weg hielp,op jouw weg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s