Kijken

Vandaag was het weer zo’n dag. Zo’n dag waarop mensen je naam op-gebruiken, voortdurend hoorde ik hem weer voorbij komen. Ik hoefde mijn kop maar buiten de deur van de werkkamer te steken, of er riep me weer iemand. Aan mijn eigen klussen kwam ik haast niet toe, ik heb de hele dag vriendelijk andermans problemen op lopen lossen, maar joh, daar kies ik zelf voor. Dus ik vind mij niet zielig. Ik werd er alleen wel moe van. En als ik moe wordt, straal ik iets ongenaakbaars uit. En dan ga ik op slot. En denken mensen dat ik chagrijnig ben. Goed afweersysteem, maar in mijn werk niet altijd even handig.

Toen ik na deze dag naar huis ging, na een half uur sudderen in de bus bij het station mijn fiets gepakt had, werd ik gepasseerd door een meneer. Hij had een jas aan, waar op de rug “brandweer” stond. Een brandweerman dus, anders had er wel politie op zijn jas gestaan. Of iets anders. Toen hij me voorbij was, moest ik even afstappen. Van het lachen. Achterop zijn bagagedrager lag een emmer, onder de snelbinders. Het was net alsof de brandweerman op weg naar de brand was.

Op zulke momenten ben ik zo blij dat ik kan kijken…

3 gedachtes over “Kijken

  1. Hahahah, fantastisch!! En woord voor woord had ik het zelf kunnen schrijven (lang niet zo leuk natuurlijk…dûh), heel herkenbaar!! Ik zie ook altijd ‘dingetjes’ die voor anderen verborgen blijven, heerlijk die binnenpret die dan in zo’n schaterlach naar buiten rolt!
    More more more please!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s