Verpakkingssadisten

In deze hectische tijden loop ik weer eens tegen een steeds terugkerende ergernis aan.
Het is net zo iets als lijden aan een te smal zelfbeeld en daardoor steeds weer tegen die zelfde punt van de tafel aan stoten. Daar heb ik ook last van, van een te smal zelfbeeld, maar daar gaat het nu niet over.
Wat ik bedoel is het feit dat als ik iets koop waar een verpakking omheen zit, ik minimaal 5 minuten binnensmonds vloekend zit te pielen om de verpakking open te krijgen.

Ik heb dat met tandenborstels, die zitten dubbel geseald en op een kartonnetje gelast alsof ze voor de eeuwigheid moeten blijven zitten. Het voorgeperforeerde strookje ontdek ik te laat, of het werkt niet. Ik heb dat met rollen biscuitjes, waar altijd ergens zo’n lipje verstopt zit waar je aan moet trekken, zodat je als het lukt, altijd het bovenste koekje of twee op de grond laat vallen, zodat je weer op zoek moet naar een stoffer en blik. Maar als het niet lukt, ligt op een bepaald moment de halve rol aan kruimels in de gootsteen of op de grond. Ook pakjes thee hebben zo’n lipje in het plastic, maar ook daarop breek ik alle nagels die ik vinden kan, omdat op cruciale momenten de 28 scharen die bij mij in de keuken rondzwerven tegelijk spoorloos zijn…
Als ik een poosje geleden wel eens vlees kocht bij de supermarkt, zat er een flapje aan de verpakking waaraan je moest trekken om het plasticje er af te halen. Bij mij scheurde altijd, schering en inslag, dat tief-flapje af, voordat de verpakking ook maar een millimeter toegankelijk was. En moest ik nog op zoek naar een mesje (of  een schaar, dat probleem heb ik al genoemd) om de verpakking open te steken.
Tegenwoordig ontbreekt zelfs dat flapje, zit er een omvouwstrookje aan het harde plastic bakje, waar ik dus ook niets mee kan.
Vervloekt, zij die in de verpakkingsindustrie werken en mij het leven zuur maken! Dat ze überhaupt nog bestaan, zo vreselijk heb ik ze al verwenst…
Het toppunt van ellende heb ik gisteren meegemaakt, toen ik een USB-stick had gekocht. Dat secreet zat zo grondig ingepakt dat ik er bij voorbaat al manisch van ging giechelen. Ik heb ongeveer tien minuten om het ding heen lopen draaien en stond op het punt om te beginnen, toen mijn dochter langsliep met een schaar, één knip zette en de USB-stick zonder een enkel bezwaar ter wereld hielp. Wat bij mij op een 24-uurs bevalling met stuitligging was uitgedraaid, verliep bij haar zo soepel als een pijnloze bliksembevalling, met ruggeprik…

Maar waar ze die schaar nou toch vandaan had?

4 gedachtes over “Verpakkingssadisten

  1. Hahaha… Herkenbaar..

    Maar ach.. Laten we hopen dat allerlei vieze bacteriën en dergelijke ook fijn buitengesloten worden door deze verpakkingssadisten.. :p

  2. Ik heb het zelf vooral met nieuwe cd’s in plastic omhulsel, en inderdaad die (vlees)bakjes waarbij de omvouwstrookjes onredelijk klein zijn.

    Leuk geschreven, en leuk om te weten dat je naast Tettermuur ook Toetermuur heet!

    En nu ga ik mezelf verpakken onder de klamme lappen. Groetjes, Matt

  3. Inderdaad heel herkenbaar.

    Mijn beste voorbeeld is dat ik vorige week de USB stick / dongel ontving voor ons nieuwe mobiele internet. Het ding is max 8 kubieke centimeter, maar werd geleverd in een doos van 40 bij 30 bij 20 cm. 95 procent van de doos was opgevuld met plastic.

    Knap dat je dat verzint en gewoon mag blijven werken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s