Hand

Jaren geleden gaf ik NT2lessen, Nederlands als tweede taal, toen nog een belangrijk (en verplicht) deel van de inburgering. Ik gaf les aan een groep mannen, die eigenlijk al bijna klaar waren om de arbeidsmarkt op te gaan. Bij de eerste bijeenkomst stond ik bij de deur van het lokaal klaar om ze te ontvangen, stelde me aan ze voor en gaf ze een hand. Ik was verbaasd en een beetje gebelgd dat één van hen mij geen hand wilde geven. Heb van mijn verbazing een beetje, en van mijn gekrenkte trots niets laten merken, met in mijn achterhoofd: “De man zal er zijn redenen wel voor hebben”.  Na deze lesochtend had ik ’s middags nog een groepje inburgeraars, waarbij ook de Imam van de Turkse moskee zat, één van mijn meest fanatieke leerlingen. Aan hem heb ik gevraagd wat voor redenen iemand kon hebben om een vrouw geen hand te willen geven. Hij heeft het me uitgebreid uitgelegd en ik begreep dat mij een hand geven voor deze man veel ver-strekkender gevolgen zou kunnen hebben dan het voor mij had, als hij mij geen hand gaf. Dus ik kon me er bij neerleggen en mijn trots herstelde zich. Het was niets persoonlijks.

Maar ik bleef met onbehagen zitten dat maar niet weg wilde trekken. De man moest wel de arbeidsmarkt op, en solliciteren, aan het werk, wellicht ook met vrouwen in zijn (management) team. Ik heb de week daarop aan hem gevraagd of hij na de les even kon blijven omdat ik iets met hem moest bespreken. Dat deed hij. Ik heb hem toen uitgelegd dat ik begreep dat hij mij de week tevoren geen hand wilde of kon geven. Maar dat hij bij een sollicitatiegesprek het zich niet zou kunnen permitteren om een vrouwelijke gesprekspartner de hand te weigeren. En dat het mislopen van een baan op die manier misschien economisch voor hem en zijn familie net zo vervelend zou kunnen uitpakken, zo niet nog vervelender gevolgen kon hebben als hij maar niet aan het werk zou kunnen komen. Ik heb hem gevraagd daar over na te denken, misschien eens in beraad te gaan met zijn geestelijk leider hierover.

De cursus duurde tien weken, en aan het eind ervan werden certificaten uitgereikt, met daaraan gekoppeld een feestelijke bijeenkomst. De bewuste man had alle tests doorstaan en kwam met vrouw en kinderen zijn certificaat halen. Ten overstaan van de hele groep met aanhang kreeg ik niet alleen een hand, maar ook een dikke zoen op mijn wang. En een welgemeend:”dankjewel voor je advies” van hem en zijn vrouw.

Ik hoop niet dat hij inmiddels is doorgeslagen naar het andere uiterste…

Advertenties

17 gedachtes over “Hand

  1. Mooi verhaal dat aantoont dat immigranten zich wel degelijk aan onze cultuur kunnen en willen aanpassen als ze ook het belang weten van bepaalde gewoontes bij ons :-)

  2. Naar aanleiding van je verhaal vraag ik me af wat nou eigenlijk het goede is… Het is natuurlijk een discussie die vaak en lang gevoerd wordt, maar wat is er nou eigenlijk mis met het niet fysiek aanraken van de andere sekse?

    • Ik denk niet dat er iets mis mee is, als dat je opvatting is, is dat prima, lijkt mij. Maar in de cultuur als de onze is het wel zo dat het gelijkstellen van de seksen van groot belang is (geworden). Het zal ongetwijfeld mijn eigen interpretatie zijn, maar ik voel me behoorlijk vervelend als mijn mannelijke collega wel een hand krijgt en ik daarop niet. Zelfs al is het niet persoonlijk, ik voel me daardoor minderwaardig. Ik denk overigens wel dat dat gevoel minder of zelfs absent zou zijn als er een korte uitleg bij gegeven wordt, zodat de omstanders ook zouden horen/begrijpen waarom ik in dit geval geen hand zou krijgen. En natuurlijk zou je gedrag niet uit moeten hoeven leggen, maar dat zou dan wellicht een kleine tegemoetkoming kunnen zijn naar mijn opvatting?

      • Mae, ik had jouw reactie nog niet gezien toen ik de mijne schreef, maar ik kan me dat heel goed voorstellen, als jouw collega een hand krijgt en jij niet, dan is er “dus iets mis” met jou. En dat kan onpersoonlijk bedoeld zijn, maar op dat moment wordt het jou als individu wel aangedaan. En dat is onplezierig. Het heeft mij veel moeite gekost om het niet als persoonlijk op te vatten…En ik vind ook dat je elkaar ergens in het midden moet kunnen treffen. Ik hoef niet altijd maar alle begrip te hebben voor de culturele of religieuze drempels van de ander, ik wil ook wel eens wat begrip!

  3. Olliezahra, voor mij als persoon niets, maar in veel werkrelaties een heleboel. En ik vind dat je soms als Moslim je professionaliteit best voorop mag stellen, en je hand mag uitsteken, als dat de onderlinge relaties goed in stand houdt. Er staat geen vrouw tegenover je maar een professional. Zo moet je het volgens mij bekijken.
    Ik heb ooit een cursist gehad die mij wist te vertellen (in krom Nederlands) dat hij van zijn geloof niets aan hoefde te nemen van een vrouw. Die heb ik alleen maar hoofdschuddend aangekeken. En hem daarna de deur gewezen. Hij werd daarna gekort op zijn uitkering omdat hij door de Sociale dienst naar school was gestuurd. En wie had het gedaan???Toetermuur, natuurlijk…
    In het handengeef-geval is het een theologisch dispuut, daar waag ik me niet aan. Ik weet alleen van horen zeggen dat de meningen daar binnen de Islam ook over verdeeld zijn…Ik belicht vooral de maatschappelijke werking van het verhaal. In de tweede zaak was het een macho met een probleem, had niets met het geloof te maken, alleen met was die gast in zijn broek had zitten. Daar kon ik niets mee, behalve constateren dat je met zo’n attitude het ook kunt schudden op de arbeidsmarkt. Je hebt in Nederland nu eenmaal te maken met vrouwen op de wonderlijkste plaatsen…

  4. Ik denk dat enige uitleg ook goed zou zijn. Dan zou je namelijk horen dat het niets te maken heeft met minderwaardig zijn of iets dergelijks. Mannen die deze opvatting huldigen, geven juist geen hand uit respect. Volgens hun opvatting mogen zij – ter voorkoming van lustgevoelens die kunnen leiden tot onzedelijk gedrag – niemand van de andere sekse aanraken, behalve hun eigen vrouw en familieleden waar ze toch niet mee mogen trouwen (moeder, zus, dochter).

    Mijn Marokkaanse mannelijke familieleden zoenen mij niet, precies vanuit die optiek. Ik krijg wel een hand. En ik heb een paar mannelijke Marokkaanse vrienden die mij niet zoenen, uit respect voor Driss. Voor mij hoeft dat niet (ik raak niet opgewonden van zoenen en al helemaal niet van handen schudden), maar ik vind het super omdat ik weet dat het allemaal met respect te maken heeft.

    Misschien moeten we er in Nederland maar gewoon eens aan wennen dat niet iedereen “onze” omgangsvormen deelt. Als een Japanner geen hand geeft maar zijn hoofd buigt, dan vinden we dat charmant en vinden we onszelf helemaal de man als we eraan meedoen. Maar als een moslim iets anders wil, dan moet ie zich maar aanpassen.

    Persoonlijk krijg ik trouwens liever helemaal geen hand, van geen enkele man, als ik bedenk dat die viezeriken nagenoeg geen van allen hun handen wassen na toiletbezoek. ;-)

  5. Ze mogen met mij ook niet trouwen, ik wens dan ook als beroepskracht behandeld te worden…

    Nee, het maakt me niet (meer) uit, maar ik weet dat niet iedereen het concept snapt en dat er dus een communicatieprobleem kan ontstaan. Ieder moet voor zich de afweging maken wat hem het meeste waard is.

    Suus, huishoudhandschoentjes dragen, zou dat helpen tegen die (latente) smetvrees???

  6. Ik vind het een beetje raar dat dan een hand geven de enige goede optie voor die man zou zijn. Hij kan toch ook gewoon zeggen: “ik geef vrouwen geen hand” en klaar is kees? Voor hem was het achteraf misschien niet zo belangrijk, voor anderen is het dat wel.

  7. Ik zeg niet dat het de enige optie was voor die man en aan goed of kwaad waag ik me al helemaal niet. Ik heb hem gewezen op consequenties die het kon hebben als hij in een situatie kwam waarin minder of geen begrip voor zijn achtergrond en principes was. En daarop gebaseerd kon hij dus een keuze maken.

  8. De reden dat ik die vraag stelde was, dat deze discussie altijd gaat om mannen die vrouwen geen hand geven. En hierdoor maakt is het voer voor de mensen die roepen dat vrouwen onderdrukt worden in de Islam en dat het vrouwonvriendelijk is.
    Zelf zou ik mannen liever ook geen hand geven omdat het voor vrouwen net als voor mannen sunnah is om geen hand te geven aan de andere sekse. (het is een duidelijke regel, maar natuurlijk een keuze of men hier zich aan houdt of niet) Ik moet van mijn werkgever mannen een hand geven, maar heb privé nog nooit een nare reactie gekregen als ik een man geen hand geef. Over het algemeen is er zelfs nauwelijks een reactie! Vandaar dat ik steeds meer wil geloven dat het echt een probleem is van ons dames die zich erg makkelijk ‘ondergeschikt’ voelen. De reactie van sososuus spreekt mij enorm aan! Als we er toch van uitgaan dat er geen handen worden geschut uit respect, is dat toch eigenlijk een heel mooie gedachte? Als je hand geweigerd wordt zul je je dan niet ‘anders’ of ‘minder’ voelen, maar ‘speciaal’ en ‘bijzonder’!

  9. Olliezahra, jouw kaders zijn de mijne niet. Ik vind het als professional respectvol als iemand mij als professional erkent en me een hand geeft. Dan doet sekse er niet toe.
    Ik vind ook dat ik daar niet altijd consessies in hoef te doen, dat ik al ruimte genoeg geef voor de ander om zijn of haar religieuze identiteit te tonen. ik wil daar alle begrip voor opbrengen, maar ik kan alleen vanuit mijn eigen normen, waarden en misschien wel eens beperkte kaders in redeneren.
    Nee, ik vind dat je je als moslim om den brode misschien ook wel eens moet realiseren dat er op het gebied van werk een beroep op je professionaliteit wordt gedaan en dat dat los kan staan van je religieuze overtuiging, als dat je functioneren als professional in de weg staat.

    • Maar is het dan echt zo dat je niet wordt respectvol wordt erkent als professional als iemand je niet de hand schudt? En andersom? Als een professional jou geen hand geeft doet hij dan zijn werk niet goed? Het handen geven is wat mij betreft verheven tot iets dat het niet is…

  10. Nee, nu leg je me iets in de mond wat ik niet bedoel. Ik wil niet als vrouw maar als professional gezien worden op dat moment. En ik word vanuit een ander kader bekeken op dat moment. Er gaat dus een afweging vooraf aan het kennismaken die er voor mij, vanuit mijn westerse, niet Islamitische kaders, niet toe doet. En die er in deze maatschappij, die in de grond seculier en niet overwegend Islamitisch is, niet toe doet (of toe zou moeten doen), namelijk: dat je een vrouw bent, voordat er naar je functie gekeken wordt. En daar zit hem voor mij de kneep. Niet als persoon, maar als hard werkend professional ben ik anders dan mijn manlijke collega op het eerste gezicht is, of wordt neergezet.
    Wat mij betreft is het handen geven inderdaad ook verheven tot iets wat het niet zou moeten zijn, alleen dan vanuit mijn westerse, geëmancipeerde kaders beschouwd.
    Je zult trouwens van mij geen moment te horen krijgen dat het vrouw-onvriendelijk of onderdrukkend bedoeld is. Ik weet dat het een respectvol bedoelde regel is.

    • Overigens vind ik dat een hoofddoek op het werk vanuit datzelfde kader moet worden bekeken. Allereerst hoor je naar de professional te kijken, het feit dat ze een hoofddoek draagt, doet er niet toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s