Open vragen

Naar aanleiding van de reacties op mijn vorige blog D-u-i-d-e-l-i-j-k Nederlands, kwamen er grappige herinneringen naar boven…

Jaren geleden solliciteerde ik bij een reïntegratiebureau in Amsterdam en werd aangenomen voor de doelgroep ‘A’ omdat dat die doelgroep “perfect bij u zou passen” zei de dame van HR. Toen ik vroeg waar de ‘A’ voor stond had ik het antwoord kunnen raden. Sinds ik een hoofddoek draag word ik gezien als ‘allochtoon’ benaderd als ‘allochtoon’ dus zou ik ook het beste kunnen werken met doelgroep ‘A’.

Ik was de enige ‘hoofddoek’ in het bedrijf en dat roept natuurlijk vragen op bij mensen. Ik geef altijd aan dat ik me bewust ben van het feit dat ik er iets anders uit zie dan de ‘gemiddelde Nederlander’, maar dat ik altijd open sta voor open vragen.
Gelukkig vroegen mijn collega’s wat ze wilden weten en konden we prima door één deur. Omdat ik eigenlijk een heel gewoon mens ben werd het zelfs heel gezellig en de (leuke) kantoorhumor vloog heen en weer over de afdeling.

Na een paar maanden kwam er een nieuwe collega in dienst. Hij was bedrijfsarts en had een eigen kantoor. Nadat hij zich had voorgesteld en op een aparte manier naar me keek voelde ik me verantwoordelijk om eens een praatje met hem te maken.
Toen hij bij de balie stond zag ik mijn kans schoon en vroeg hem of zijn nieuwe baan beviel.  Hij keek me aan en vroeg me serieus; “ben jij een Marokkaan?” Ik antwoordde ontkennend. Zijn volgende vraag was of ik dan met een Marokkaan getrouwd was en toen ik ook die ontkende vroeg hij of ik Moslim was.  Eindelijk kon ik hem een positief antwoord geven. Ik keek hem vrolijk aan, maar zijn blik bleef serieus. “En moet je nu dan ook drie meter achter je man aanlopen?” Ik checkte nogmaals zijn blik omdat ik niet kon geloven dat het een serieuze vraag zou zijn. Zij blik bleef star en ik moest even omschakelen. Ik realiseerde me dat deze man oprecht was in zijn vragen en hij op dit moment zijn eigen overtuiging op mij aan het toetsen was. Ik kon niet anders dan met mijn vrolijke gezicht vertellen dat het inderdaad het geval was. Dat dit zelfs nog een lastig en precies karweitje was en ik daarom altijd een meetlint bij me heb als ik de straat op ga met mijn man. Als ik namelijk één stap te snel ben en dus te dichtbij kom, zal het leed niet te overzien zijn… we weten toch allemaal dat alle moslimmannen vreselijk agressief zijn?!

Na dit gesprek hebben we elkaar nauwelijks nog gesproken. Misschien omdat hij er niet bij was toen ik mezelf voorstelde en zei; “ik sta open voor alle OPEN vragen”

Advertisements

12 gedachtes over “Open vragen

  1. Haha! Ik denk dat je humoristische antwoord, dat voor deze arme man misschien net iets teveel van je slimheid liet doorschemeren masj’ Allah, ook een heel goede verklaring zou kunnen zijn voor de stilte daarna. X

  2. Ha ha ha, goed gedaan, met humor kom je erg ver. Jammer dat hij geen humor had. Tja vooroordelen, je wordt er zó moe van af en toe. (ben blond, weet hoe het is) Je schrijft leuk, succes met alle vooroordelen, de intergratie bij de Nederlanders laat ook te wensen over.

  3. Hahahha Nice answer !!! Ik krijg ook vaak zulke vragen en als het soms echt te ver ga geef ik ook humor answer en geef hun een kans om even realistisch na te denken en tja meestal is het echt ontwetendheid

  4. Jouw man is coulant, met z’n 3 meter. Beetje zwak eigenlijk.

    Ik hanteer later 5 meter afstand, minstens!

    Leuke, korte blog. Helaas is kortzichtigheid onuitroeibaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s