What becomes of the broken hearted?

Soms zie je een tweet die helemaal niet tot jou gericht is, maar waar je gewoon op móét reageren. IK kan die drang tenminste niet altijd onderdrukken… Dat ligt misschien aan mij, ik sluit niets uit. Een aantal dagen geleden kon ik het weer eens niet laten. Het volgende gesprek was het gevolg:

een reconstructie

X: Ik ga nooit een chick vertrouwen door dingen die in het verleden zijn gebeurd

Suus: Je moet 1 vrouw niet straffen voor de fouten van een ander, X…

X: I won’t just blame you imma blame all you b**s

Suus: XD Als je alle vrouwen als bitches ziet: you’re hopeless…

X: Niet alle vrouwen.. maar tot nu toe heeft geen vrouw (exclusief familie) me laten zien dat nie alle vrouwen bitches zijn

Suus: Tijd om je ervoor open te stellen dus ;-) Ipv die “I’m tough X, you can’t touch me” ;-)

X: Nope.. ken jij een chick die dat waard is?

Instinctief wilde ik virtueel naar mezelf wijzen – ik, ik, ik! – maar dat zou nergens op slaan. Afgezien van het feit dat ik al bezet ben, bestaat er namelijk een behoorlijk leeftijdsverschil tussen ons, hebben we een veel te verschillende way of life en ontbreekt de wederzijdse aantrekkingskracht, om maar een paar dingen te noemen. Het zou dus nooit ergens toe kunnen leiden. Maar er is nog een andere belangrijke reden: X doet niet aan liefde. Ik daarentegen ben een believer.

Toch begrijp ik heel goed waar X’s houding vandaan komt; het is allemaal het gevolg van een gebroken hart. En jij begrijpt het nu dus ook. Want laten we wel wezen: wie heeft er nou nooit een gebroken hart opgelopen? Dat gevoel dat iemand een kanonskogel op je maag afschiet en dat je die dan nog een hele tijd moet vasthouden ook, zodat je weken zo niet maanden min of meer dubbelgevouwen van de pijn door het leven moet. Dat gevoel dat iemand met zijn/haar blote handen je kloppende hart uit je lichaam rukt en het net zo lang vertrapt, totdat er niets meer van over is. Dat gevoel dat… (vul maar in). Een gebroken hart kent vele gradaties en verschijningsvormen.

What becomes of the broken hearted?

Mijn eerste gebroken hart had ik toen ik 27 was. Mijn toenmalige vriend maakte het uit met de mededeling dat hij niet van mij hield. Zomaar. Zonder pardon. Pats boem! Never saw it coming. Ik was er kapot van. Maandenlang leefde ik in een soort waas. Ik kon het mijn ouders pas een half jaar later vertellen. Bijna een jaar na dato, ik had inmiddels een nieuwe vriend en mijn leven stond weer een beetje op de rails, kreeg ik een brief van hem. Ja, zo ging dat in die tijd: per post. Hij schreef me dat hij destijds had gelogen. Hij hield wél van me, maar dacht dat het zo makkelijker voor mij zou zijn. De echte reden dat hij het uitmaakte was namelijk een heel andere: zijn familie zou onze relatie nooit goedkeuren. Met die brief brak hij mijn hart opnieuw. Omdat hij tegen me gelogen had, omdat hij onze relatie te snel had opgegeven en omdat hij de brief pas had geschreven nadat hij mij had gezien met mijn nieuwe vriend.

Ik ging samenwonen met die nieuwe vriend. In het begin ging alles goed, maar langzaam maar zeker groeiden we uit elkaar. Na iets meer dan een jaar blies ik de relatie op. Ik was verliefd op een ander. Ik probeerde me daar uit alle macht tegen te verzetten, maar het gevoel was te sterk. Mijn vriend sprak me erop aan en gaf aan dat hij me kon vergeven: hij wilde oud worden met mij. Na een lange stilte, die voor mijn gevoel een uur duurde, zei ik dat ík dat dus niet wilde. Ik was 30. Weer een gebroken hart, maar nu niet dat van mij. We besloten uit elkaar te gaan en twee dagen nadat het hoge woord eruit was, zat ik bij die ander. Het was geweldig! Hij vertelde mij hele persoonlijke en emotionele dingen over zichzelf en we klikten volmaakt. Althans dat dacht ik. Want bellen deed hij na die dag niet meer en als ik hem belde, nam hij niet op. Na een paar dagen proberen gaf ik het op. Ik voelde me verraden en gebruikt. Dit was dus karma. Weer was ik helemaal van slag. Ik twijfelde aan alles: had ik wel de juiste beslissing genomen door bij mijn ex weg te gaan voor die klootzak? Had ik moeten weten dat zijn gevoelens voor mij heel anders waren dan mijn gevoelens voor hem? Had hij überhaupt wel gevoelens? Waar was ik mee bezig? Moest ik nou op mijn 30e wéér opnieuw beginnen?

Twee maanden later kreeg ik volkomen onverwacht een sms van hem. Ik vergaf hem meteen. Wat kon ik anders? Ik was nog steeds smoorverliefd. We spraken weer af, het was weer geweldig en weer belde hij me niet na die dag. Op dat moment brak er iets in mij. Niet alleen mijn hart, maar ook mijn religie: ik geloofde niet meer in de liefde. De paar maanden daarna had ik verschillende one night stands. Instant gratification (nou ja… soms, want de sex was meestal niet zo heel erg goed). Geen gedoe, geen drama, geen slachtoffers. En vooral geen liefde.

Totdat er een one night stand bleef plakken, niet in de laatste plaats tot zijn eigen verbazing. Hij promoveerde langzaam van one night stand, via scharrel, tot vriendje. Voor hem heel vreemd, want tot die tijd had hij nooit langer dan twee maanden “verkering” gehad. Het eerste jaar was geweldig. Ik had nog nooit zo’n intens type gekend als hij. Hij had mij nodig, bij mij kwam hij tot rust. Ik voelde me sterk, zijn rots in de branding, degene die de boel bij elkaar hield. Totdat hij me steeds vaker uren liet wachten als we hadden afgesproken. Soms kwam hij helemaal niet opdagen en als hij al kwam, was hij vaak dronken. Eén keer heeft hij me in een dronken bui bijna geslagen. En toch vond ik dat ik de sterkste van ons tweeën moest zijn, zijn rots in de branding, degene die de boel bij elkaar hield. Ik sprak met mezelf af dat ik een einde aan de relatie zou maken op het moment dat hij me meer liet huilen dan lachen.

Als ik me aan die belofte had gehouden, dan had ik de relatie zeker een jaar eerder beëindigd. Ik verzon tegenover familie en vrienden steeds vaker excuses voor zijn afwezigheid. Tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe ik het ruim drie jaar met hem heb kunnen volhouden. De mensen die hem kennen begrijpen dat ook niet. Drie jaar drama, drugsgebruik, alcoholgebruik, hyperventilatie, paniekaanvallen, uitgeleend geld. Maar ook drie jaar heel veel lachen, gekkigheid, spanning en intimiteit. En wat was ik trots als ik hem op een podium zag staan of een track van hem hoorde! Maar de relatie zelf ging nergens heen. Toen ik hem uiteindelijk met heel veel moeite een ultimatum stelde deed hij waar hij goed in was: mij teleurstellen. Hij kwam eerst niet opdagen voor het goede gesprek dat ik op dat moment met hem wilde voeren – waarschijnlijk zag hij de bui al hangen – en een dag later liet hij duidelijk merken dat onze relatie voor hem een stuk minder betekende dan voor mij. Een derde gebroken hart was een feit. Ik was 34.

Gebroken harten hebben mij volwassener, wijzer en waakzamer gemaakt, maar ook wantrouwender en angstiger. Toch bleef ik geloven in de liefde. Na ieder gebroken hart en een paar maanden van gepaste rouw en tijd om tot mezelf te komen, gooide ik me weer vol in een relatie. Niet omdat ik bang ben om alleen te zijn, maar omdat ik uit eigen ervaring weet dat de pijn uiteindelijk altijd weggaat en compleet in het niet valt bij al het moois dat echte liefde je kan brengen. En toch… de littekens die vorige relaties hebben achtergelaten raak je nooit helemaal kwijt. Zo geloof ik niet meer in soulmates, ik geloof in de ware van dat moment. Mannen die onze relatie niet zullen verdedigen tegenover anderen, mannen die labiel en onbetrouwbaar zijn, en mannen die zich niet aan afspraken houden, deed ik direct in de ban. Nou ja… na één herkansing dan, want iedereen verdient een tweede kans.

Het is veilig en makkelijk om alle mannen of vrouwen op basis van slechte ervaringen uit het verleden te wantrouwen, af te rekenen op de fouten van een ander of bij voorbaat al compleet af te schrijven, maar het is niet eerlijk. Niet ten opzichte van de ander, want wat heeft hij of zij jou ooit misdaan? Maar ook niet ten opzichte van jezelf. Door een muur om je heen te bouwen en niemand toe te laten, zoals X doet, bereik je inderdaad dat je nooit gekwetst wordt. Maar je mist ook zo ontzettend veel moois. Misschien loopt een relatie uiteindelijk wel op een breuk uit, maar als de relatie goed was houd je er zoveel mooie herinneringen, levenslessen, vriendschap of soms zelfs kinderen aan over. Je bent gek in je hoofd als je jezelf dat ontzegt.

17 gedachtes over “What becomes of the broken hearted?

  1. Vraagje. Als ik dit lees, heb ik zo het idee dat je vooral heel snel evolueert in relaties? Want als ik een vaststelling moet maken, dan is het wel dat veel relaties meteen tegen 240/u gaan en daarom ook snel crashen.

    Oh, en excuses namens ons mannen, om die uitspraken van Adi in balans te brengen :-p

    • Zou kunnen hoor… Ik geloof niet in “langzaam aan doen”, maar als gevolg daarvan ben ik misschien ook snel uitgekeken op iemand, zeker als hij niet doet wat ik wil… ;-)

      Hahahaha, geen excuses nodig. Dat Adi zo reageert is alleen maar een bewijs dat hij wél gevoelens heeft, ook al probeert hij dat nog zo te ontkennen. Jullie mannen zijn soms net mensen…

      • Situatie is lastig.. Punt is al gezet, maar het blijft lastig.. Wil niet drie jaar dobberen, maar dat lachen, gek doen etc. wat jij ook beschrijft gooi je zo ook weg.. :(
        Maar ik blijf geloven in de liefde, zeker!

  2. Ik geloof wel in soulmates, maar niet in de ware. Mooi dat je je zo blootgeeft. Je hebt wel flink wat meegemaakt op liefdesgebied.

  3. Pingback: Het boodschappenlijstje « Wat Je Zegt Ben Je Zelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s