Als twee honden vechten om een been…

Na een artikel als reactie op DunyaHenya haar “Hijabi’s in de KFC” te hebben geschreven, is mij aangeboden ook eens wat voor “Wat je zegt ben je zelf” bij te dragen, “mits het in het concept past”.

Nu is dat concept nogal summier omschreven, maar wie de blog leest, merkt toch wel de rode draad van open en eigenzinnige jongeren die vrijelijk schrijven over wat hen op de maag ligt. Zo iemand beschouw ik mij ook graag, maar toch ben ik hier een vreemde vogel. Terwijl iedereen in het WJZBJZ-team een ‘minoritaire achtergrond’ heeft, ben ik een blauwogige Nederlandse Belg die bovendien al zo’n tien jaar openlijk – trommelgeroffel – nationalist is.

Houdt dat dan in dat ik een asociale-Hitler-en-Wilders-aanbiddende haatspuwer ben? Allesbehalve, na tien jaar bewust politiek te evolueren leer je wel wat meer genuanceerd denken. Dat men mij verkeerd begrijpt en neerzet als wat ik niet ben, dat is dan ook de reden dat ik de blogosfeer ben binnengedrongen. Wie van jullie herkent zich nog in dergelijke vooroordelen? Juist ja!

Toch even een korte disclaimer: nationalisme is voor mij enerzijds een kurkdroge economische analyse over de natie als laatste vesting voor onze sociale rechten (Special Purpose Vehicles, non-interest finance, privatiseringen blablabla) en anderzijds een zoektocht naar een nationale identiteit (waarmee ik zeker niet op een lijn met Nederlands peroxidekop of Vlaanderens unibrow sta). Over dat eerste ga ik het hier best niet hebben, over dat laatste kan het nog interessant worden, of ik hoop tenminste dat jullie dat ook zullen vinden!

Genoeg introductie, dus wat ligt je vandaag op de maag, Thierry?

Wel, een dikke maand geleden heb ik een experimentje gedaan. Aan de Universiteit Hasselt heb ik met de NSV (Nationalistische Studentenvereniging) een rondetafel tussen studenten georganiseerd over de islam, met Mouloud Kalaai (regionale autoriteit) als moderator (voor de geïnteresseerden: http://www.youtube.com/watch?v=K3Ej0ppvGY0 ).

Iets wat mij vooral bij bleef was hoe we ons allemaal door de seculiere staat gepakt voelen. Nog nooit heeft de moslimgemeenschap in Vlaanderen iets gezegd tegen kruisbeeldjes in klaslokalen, maar ‘progressieve’ politici hebben hen wel als voorwendsel genomen. En dan kunnen de populisten er meteen ook weer opspringen om nog maar eens Allah op de korrel te nemen. Gaat lekker zo.

De seculiere staat houdt in dat we religie uit de publieke sfeer houden, opdat de verschillende overtuigingen in de private sfeer niet tot hommeles leiden. Maar op de een of andere manier is dit verworden tot een overtuiging op zichzelf, die élke religieuze kleurbekenning probeert uit te roeien. En daarmee elke religie, om ons allemaal een bestaan zonder rite en heilige waarden op te leggen. Hijabi’s (leuk woord) worden als de nieuwe joden beschimpt en ik moet oppassen waar ik mij katholiek noem, of er moet al een hele apologie aan vooraf kunnen gaan.

Door de politico-mediatieke constructie van onze tegenstellingen, culpabiliseren en victimiseren we elkander dus aan de lopende band. En waarom? Omdat wij zijn wie wij zijn? Of misschien omdat wij juist niet zijn zoals men ons zou willen? Omdat wij niet conformeren aan de grootste gemene deler van cultuur en levenswijze? Of men dat dan doet onder het mom van ‘integratie’ of ‘multicultuur’ interesseert mij niet, dat zijn dezelfde manke begrippen die de essentie verhullen. En die essentie is dat deze tegenstellingen het spel zijn van een massacultuur. De onmiddellijke voldoening van het consumeren is van tel en iedereen die zijn of haar religie serieus neemt, die vormt daar een obstakel.

Gelovigen zien de wereld niet als links, rechts, marxistisch, materialistisch of racialistisch. Zij zien de wereld door hun geloof. Het is die moraal dewelke aan de basis ligt van hoe wij met mensen omgaan en hoe wij tegenover sociale kwesties staan, zelfs als die moraal ook objectief te vertalen valt. Dan kan je nog over secularisme praten, daar verander je ons niet mee.

De hele heisa is in mijn ogen dan ook geen clash tussen christenen en moslims, tussen WASPS en k*tmarokkanen, tussen geciviliseerde Nederlanders en woestijnnegers. Als twee honden vechten om een been, gaat er de derde mede heen.

Dus in de plaats van ons en elkaar voortdurend te slachtofferen, te verontschuldigen, te culpabiliseren… laat ons eens assertief zijn zoals we zijn. Wat je zegt ben je zelf!

Dan zijn we ook niet meer bang voor de dialoog en komen we tot oplossingen, zonder elkaar wat op te leggen. Want zoals het nu gaat, gaat het mis. Niemand wil een Joegoslavië van Milosevic, maar een Libanon van Hassan Nasrallah staat mij best wel aan.

Na de rondetafel heeft de heer Kalaai mij uitgenodigd voor zijn organisatie te spreken. Als het zover komt laat ik hier zeker wat weten!

8 gedachtes over “Als twee honden vechten om een been…

  1. Kijk, zo kan het dus óók! ;-)
    Leuke blog, Thierry! Ben benieuwd wat er gebeurt als jij gaat spreken voor de club van Mouloud Kaalai.

    Ik vraag me nog wel af hoe jij nou precies jouw nationalisme invult… Iets voor een andere blog?

    Overigens heeft niet iedere blogger hier een “minoritaire achtergrond”, hoor. Suzielicious, Twiendrob, Toetermuur, Klopdokter, Olliezahra en ik zijn zo kaas als het maar kan (meen ik)… Jordyvision is van na jouw tijd, dus die reken ik ff niet mee.

  2. Bedankt Suus en ok, zal er eens iets over schrijven, dat men weet dat er ook alternatieven bestaan.

    En tja, eigenlijk zijn we allemaal vreemde eendjes in de bijt, als ik het zo moet zien. :-p

  3. Pingback: Als twee honden vechten om een been… #WJZBJZ | De Geur van de Roos - Thierry Vanroy

  4. Mag ik toevoegen dat ik zeer gevlijd ben dat je ook mij tot de jongeren rekent, maar ik vermoed dat ik een tikkie de oudste ben die hier, zo kaas als het maar kan, maar met in mijn voorouderspektakel Spaans-Joods, Portugees-Joods, Duits en de heer mag weten wat nog meer voor invloeden. Ik vond je blog ook erg prettig om te lezen en ben nieuwsgierig wat jouw nationalisme behelst.
    Persoonlijk ben ik van de overtuiging dat generaliseren niet in mijn straatje past en ik vind nationalisme een vorm van generaliseren. Ik schaar me wat dat betreft aan de zijde van Maxima, die zei dat “de Nederlander” niet bestaat.

  5. OK, OK, dus het is hier nog een stukje diverser dan ik dacht, point taken :-p

    Het probleem is dat men nationalisme is gaan vereenzelvigen met valse debatten over identiteit. Nederlands volk bestaat niet dus ziezo, nationalisme kan niet. Maar dat is geen systeemanalyse, dat is de internationale, sociale en economische realiteit wegproppen achter subjectieve vulgarismen. Precies wat men van ons verwacht.

    Stel dat je de immigrant bijvoorbeeld niet ziet als een culturele verrijker/imperialist maar als een manier van de elite om de loonkosten naar beneden te halen. Stel dat je Mei’68 niet ziet als een culturele bevrijding, maar als een verwijdering van de barrières op de consumentenmaatschappij.

    Waar staan we dan met die mooie intenties en verhaaltjes over identiteit, multicultuur, emancipatie etc. ? Precies, nergens, dus als je de basis niet goed hebt, dan word je mijns inziens meegenomen in de agenda’s van populisme, salonsocialisme etc.

    Dus eens zien of ik hier het debat kan loswrikken met een volgende bijdrage :-)

  6. Ik weet eigenlijk niet veel van nationalisme, dat realiseerde ik me na het lezen van jouw blog. En zeggen dat nationalisme een vorm van generaliseren is, is wel heel erg generaliserend. (dat was mijn humor.) Ik ben dus benieuwd naar meer verdieping over het thema nationalisme!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s