Wietpijpje

Terwijl de oranje bol de horizon kust, wordt mijn gezicht verwarmd door de laatste restjes zonnestralen. Ik verhoog mijn armpje, strek het uit en maak knijpbewegingen. ‘Dam-dam’. Dat is het enige wat uit mijn mond komt. ‘Dam-dam’. Mijn oom pakt me op en zet rustig de beweging in. Om ons heen rennen kinderen schreeuwend elkaar achterna. Stoppelbebaarde mannen eten samen zonnebloempitten op de stoep onder het genot van een welverdiend sigaretje. Een pick-up truck fungeert als een rijdende markt terwijl de bestuurder ervan met een nasale stem door een megafoon de aandacht probeert te vestigen op zijn watermeloenen, perziken, komkommers en tomaten. Tussen al het geweld heb ik een ballonverkoper gespot.

“Dam-dam”, gebaar ik naar de ronde dingen.
“Welke wil je, aziz?”
“Dam-dam”, klink ik weer. Mijn oom schenkt me een glimlach en versnelt zijn pas. Het is maar dat dat het enige woord is wat ik ken, anders had ik hem allang haarfijn uitgelegd dat het om die roze ballon gaat, die elk moment door iemand anders kan gekaapt worden.

Hoog. Veilig. Ik op zijn arm. Hij loopt. Als een gepantserde terreinwagen vervoert mijn oom me door de savanne genaamd Kian Shahr, een van de armste wijken van Teheran. We zijn op weg naar de oase die mij moet voorzien van de roze ballon, een primair levensbehoefte voor iemand die anderhalf is. Op de loer liggen mijn vijanden. Het zijn de hyena’s die het net zo driftig op mijn prooi hebben gemunt. Allemaal zijn ze ouder. Ze horen beter te weten. De hyena’s.

De tendens is dat men vaak vergeet wat een ballon voor hem betekende zodra hij volwassen is. Eenmaal opgeblazen heeft een ballon in oorsprong een ronde vorm, geheel symmetrisch. Combineer dat met een felle kleur en je hebt de liefde van het kind. Het is waarschijnlijk die ronde vorm die dat kind onbewust herinnert aan zijn eigen oorsprong, naar de houding waarin hij negen maanden lang vertoefde in de warme, veilige en van alles voorziene buik van moederlief. Het fundament van onze zoektocht naar geluk begint namelijk bij het allereerste gemis van diezelfde buik, of je die ballon ooit vergeet of niet. We willen terugkeren. Warm. Geborgen. Veilig. Misschien is dit ook de reden waarom menig man zijn hele volwassen leven toewijd aan een zoektocht naar de ingang van de ultieme buik.

We zetten onverminderd door. Dit zal een memorabele dag worden. Ik krijg mijn allereerste ballon. Mijn allereerste wens die ik me zal herinneren. Met elke pas komen we dichterbij ons doel. We trotseren al het geweld, zoals wrakauto’s die huiswaarts keren. Die zijn ongezond voor mijn minuscule longblaasjes. De gassen die vrijkomen uit zo’n wagen doen elk schoorsteen uit de 18de eeuw lijken op een schattig wietpijpje. Om maar niet te spreken over het rijgedrag. Een verkeersdrempel is geen verkeersdrempel. Wel een schans. We nemen het voor lief. Dit zal een memorabele dag worden.

Het lot heeft echter vaak de neiging om zijn eigen interpretatie van ‘memorabel’ koppig door te voeren. Uit het niets verschijnt namelijk een vijand die zich ook te goed wil doen aan de geneugten van de roze ballon. Waarom heb ik hem niet eerder gezien? Waarom heb ik hem niet onderschept? Waarom heb ik hem niet verpletterd met mijn almachtige Range Rover?

Ik verhoog mijn armpje, strek het slapjes uit en maak weer knijpbewegingen. Dit keer langzamer. Mijn allereerste ballon. Mijn allereerste wens. Weg.

Advertisements

4 gedachtes over “Wietpijpje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s