Ik forens, naar mijn werk is het een half uurtje bussen. Dus ik sta elke ochtend “op de bushalte” om tien voor half 8.
Eergisteren dus ook. En terwijl ik daar stond, muziekje op mijn oren, blik op oneindig, zag ik in de marge van mijn blikveld een knul dralen. De knul liep wat om me heen te draaien, terwijl ik hem fanatiek stond te negeren. Mijn negeertactiek werkte niet, want na een paar minuten gedraai had hij schijnbaar genoeg moed verzameld om naar me toe te komen. “Hi” was de openingstekst. Ik had mijn muziekje nog aan, maar ik lees prima lip. En hij rekte de tekst ook nogal. Met zichtbare tegenzin trok ik één oordopje uit mijn oor, en keek hem vorsend aan. “Do you speak english?” vroeg hij. En ik beaamde dat. Stom van me. Toen vroeg hij me of hij bij de juiste bushalte stond. Dat was niet het geval, dus ik legde hem dat uit. Waar ik dan heen moest. Ook dat legde ik uit, alles met enige afstand. Want ik voelde het lijk allang drijven.
De volgende fase van het gesprek brak aan, hij wist schijnbaar hoe laat mijn bus zou komen. Dat hij zich regelmatig erg eenzaam voelde. Ik verwees hem naar het nabij gelegen stadhuis, waar een balie is voor vreemdelingenzaken en waar kort geleden een buddy-project gestart is, waarbij vrijwilligers gekoppeld worden aan eenzame vreemdelingen, om samen leuke activiteiten te ondernemen, en tegelijkertijd de vreemdeling de taal bij te brengen. Maar dat was het niet. Hij zocht echte vrienden. Of ik niet…? “No, I’m a very busy person, I hardly have time for my real friends as it is…” was mijn antwoord.
Maar ook daar had hij een oplossing voor. Als zijn donkere huid het had toegelaten, was hij nog niet gaan blozen, zo schaamteloos was hij: of ik met hem wilde trouwen, dat leek hem de oplossing voor het tijdsprobleem. Ik begon te grinniken en vertelde hem dat ik allang voorzien was van vriend en kinderen en geenszins op zoek was naar vervanging.
Vervolgens stopte ik mijn oordop weer terug in zijn oor en stapte in mijn bus die inmiddels was aan komen rijden.
Ik tref het ook …midden in mijn ochtendhumeur.
abdelrachid
Derek Otte
insayno
Leila
klopdokter
Mich
midgetwezz
queenkobra
Sa'īd Vanenburg
ssann22
toetermuur
Suus
zwartbrood
Zo maak je nog eens wat mee bij de bushalte. Ik denk dat ik ook maar met de bus moet gaan reizen. Veel beter en leuker dan met de auto.
Heeft hij jouw oordop nog teruggegeven?
ja, dat is natuurlijk wel een heel raar verschrijf-ding…ik stopte mijn oordop in mijn eigen oor.
Als je al mijn verschrijf-dingen gaat tellen heb je er een dagtaak aan. Ik vond deze wel grappig.
Ik ook! Ik dacht dat het een bewust verschrijfding was, ontlokte aan mij ook wel een grinnikje:)
Maar wat bijzonder, een huwelijksaanzoek bij de bushalte…middenin je ochtendhumeur.
Ongekend.